برچسب احمد متوسلیان

مرد حسابی! این همه آدم رو دنبال خودت توی دل نیروهای دشمن آوردی، اون وقت رهاشون می‌کنی به امان خدا؟ به خدا قسم اگه نتونیم از این جلوتر بریم، مطمئن باش تو رو می‌کشم.

با توجه به اینکه هوای منطقه مه‌آلود بود و هلی‌کوپتر قادر نبود به بالای قله برود، برادران ما روی قله فاقد کمترین امکانات بودند. آن‌ها نه چادر داشتند و نه کیسه خواب. حتی غذایی هم به آن‌ها نمی‌رسید، با این وجود به یُمن مقاومت مظلومانه‌شان، قله تثبیت شد.

آقای ناپلئون شانزه‌لیزه (بنی صدر)، با کار چرخان‌های خودش رفته، زیر ترکش کولر‌های گازی سنگر ویلایی همایونی در پایگاه وحدتی دزفول نشسته و لاف مقاومت می‌زند.

چرا با من اینطوری صحبت می‌کنی؟ اصلا می‌دونی فرمانده‌ من کیه؟ فرمانده‌ی من برادر احمد، جرأت داری بیا با هم بریم پیشش تا حالتو بگیره و بفهمی که با بسیجی اینطوری صحبت نمی‌کنن. اگه جرأت داری اسمتو بگو تا شکایتتو به برادر احمد بکنم. فقط بعدش فرار کن و این طرف‌ها پیدات نشه.

نیروها یک افسر عراقی قوی هیکل را اسیر کرده بودند. همه او را دوره کرده بودند و از او می‌خواستند تا بلند بگوید: مرگ بر صدام. او هم این جمله را نمی‌گفت. به همین خاطر چند نفر او را کتک زدند.

حتی اگه مطمئن بودین، دشمن تو کدوم نقطه موضع گرفته، باز هم جواب آتش اونو ندین. مردم روستاهای کردستان، همه پشتیبان ما هستن و ما هم هرگز روی مردم بی‌گناه آتش نمی‌ریزیم، اونها هرگز خودشونو سپر بلای این نامردا نمی‌کنن

حاج احمد خوشحال شد، قدری تأمل کرد و رفت روی خط و به عربی زُمخت و خشن گفت «نگران نباشید! خودم مشکل شما رو حل می‌کنم، فوراً یک ستون نیروی کمکی سراغتون می‌فرستم».

«من مطمئنم که اگه ضد‌انقلاب اینجا باشه و خبر هم داشته باشد که ما می‌آییم، به ما کمین نمی‌زنه» پرسیدیم: برای چی! گفت: «از ترس خودش، می‌دونه ولش نمی‌کنیم و آسایش رو ازش می‌گیریم».