برچسب آرش بوالحسنی

«مثل یک دختر بجنگ»؛ این دستوری‌ست که قهرمان زن فیلم ‌Ballerina دریافت می‌کند. و ظاهراً، اگر منطق این فرمان را تا انتها دنبال کنیم (تا آنجا که اصولاً بتوان در دنیای جان ویک از چیزی به‌نام منطق حرف زد)، معنایش می‌شود دوئل با شعله‌افکن و استفاده از کفش‌های اسکیت مثل سرنیزه؛ جلوه‌هایی خلاقانه از کشتار در فیلمی که آمار اجسادش پیش از پایان پرده اول، سه‌رقمی می‌شود. تنها چیزی که در فیلم «لن وایزمن»، دومین اسپین‌آف از دنیای ویک پس از سریال ناامیدکننده The Continental، از خشونت افراطی‌تر است، یک نوع بی‌اعتنایی سبکسرانه است. در ادامه با نقد فیلم ‌Ballerina همراه ویجیاتو باشید.

فیلم‌های «وس اندرسون» یا آدم را مسحور می‌کنند یا به‌کل شکست می‌خورند. من از طرفداران آثار اولیه‌اش هستم؛ تا فیلم The Grand Budapest Hotel. اما The French Dispatch بیش از حد تصنعی و شیرین بود؛ بی‌هیچ عمق عاطفی‌ای که بهترین فیلم‌هایش دارند، بی آن شهود دردآلودی که زیر نقاب لودگی پنهان است، بی‌آن پیوند با دوران کودکی. Asteroid City حتی بیش‌تر گرفتار ادا و اطوار بود، و گاه به ورطه‌ پارودی می‌افتاد. اما فیلم The Phoenician Scheme یک ماجراجویی لذت‌بخش است که علی‌رغم کاستی‌هایی در زمینه مفاهیم، در نهایت بهتر از دو فیلم قبلی این کارگردان ظاهر می‌شود. در ادامه با نقد این فیلم همراه ویجیاتو باشید.

با پخش فصل نخست از سریال Daredevil: Born Again در دیزنی‌پلاس، حالا ترکیب اصلی شخصیت‌ها به‌خوبی شکل گرفته است. تماشاگران کم‌کم با انگیزه‌ها و درون‌مایه‌های چهره‌های جدید آشنا شده‌اند و در عین حال، دوباره به دیدار شخصیت‌های آشنای سابق رفته‌اند. اما چیزی در مورد خود «دردویل»، همان مت مرداکی که «چارلی کاکس» نقشش را بازی می‌کند، فرق کرده. چیزی ظریف اما عمیق.

باورکردنی نیست، اما از زمانی که فیلم «آرواره‌ها» «استیون اسپیلبرگ» برای نخستین‌بار بر پرده سینماهای آمریکا نشست، پنجاه سال می‌گذرد؛ نزدیک به نیم قرن از آن روز که تماشاگران با اثری مواجه شدند که نه‌فقط نگاهشان به شنا کردن در دریا را دگرگون کرد، بلکه صنعت سینما را نیز، چنان‌که می‌شناختیم، زیر و رو نمود.

حتی سرسخت‌ترین طرفداران ژانر وحشت نیز اغلب اذعان می‌کنند که بیشتر فیلم‌های این ژانر از چارچوب‌های از پیش تعریف‌شده فراتر نمی‌روند. البته، لزوماً ایرادی هم در این مسئله وجود ندارد. الگوهای آشنای ژانری، اگر با مهارت ساخته و با بازی‌های قوی همراه باشند، همچنان می‌توانند تجربه‌ای سرگرم‌کننده و رضایت‌بخش را رقم بزنند. با این‌حال، همواره دیدن یک فیلم ترسناک جدید که به‌کلی پیش‌بینی مخاطب را به هم می‌ریزد و راهی غیرمنتظره را در پیش می‌گیرد، لذت خاص خود را دارد. چرا که چنین فیلم‌هایی اغلب اثری ماندگارتر در ذهن بیننده باقی می‌گذارند؛ چه در روزهای بعد از تماشا، چه در هفته‌های آتی.

فیلم «سوپرمن» در اولین هفته اکران خود با فروش ۲۱۷ میلیون دلاری در سطح جهان، صدر جدول باکس آفیس را تصاحب کرد. از این رقم، ۱۲۲ میلیون دلار از گیشه داخلی آمریکا و ۹۵ میلیون دلار از بازارهای بین‌المللی به دست آمده است.

بیش از سی سال پیش، در تابستان ۱۹۸۹، جهان شیفته هیولایی شد که از دل شب برمی‌خاست. تبلیغات اولیه و طوفان کالاهای تبلیغاتی، چنان «بت‌مانیایی» به راه انداخته بود که کمتر کسی را می‌شد یافت که دلش نلرزد برای دیدن این قهرمان شنل‌پوش. هنوز بتمن تیم برتون اکران نشده بود که جهان به تسخیر لوگوی خفاشی آن درآمده بود: تی‌شرت، اسباب‌بازی، صبحانه‌های رنگارنگ؛ همه‌چیز آماده یک انفجار فرهنگی بود.

قسمت نخست سری جان ویک فیلم خوبی بود. فیلمی جمع‌وجور، خوش‌ساخت و حساب‌شده. اما آن‌ها به ساختن فیلم‌های بعدی ادامه دادند… و ادامه دادند. نگاه رایج این است که هر قسمت از قبلی بهتر شده، و اگر صرفاً به آمار گیشه نگاه کنیم، شاید حق با آن‌ها باشد. اما بیا کمی عقب‌تر برویم. چرا فیلم اول اساساً جذاب بود؟