شکستخورده، اما بهگونهای شریف
فیلمهای «وس اندرسون» یا آدم را مسحور میکنند یا بهکل شکست میخورند. من از طرفداران آثار اولیهاش هستم؛ تا فیلم The Grand Budapest Hotel. اما The French Dispatch بیش از حد تصنعی و شیرین بود؛ بیهیچ عمق عاطفیای که بهترین فیلمهایش دارند، بی آن شهود دردآلودی که زیر نقاب لودگی پنهان است، بیآن پیوند با دوران کودکی. Asteroid City حتی بیشتر گرفتار ادا و اطوار بود، و گاه به ورطه پارودی میافتاد. اما فیلم The Phoenician Scheme یک ماجراجویی لذتبخش است که علیرغم کاستیهایی در زمینه مفاهیم، در نهایت بهتر از دو فیلم قبلی این کارگردان ظاهر میشود. در ادامه با نقد این فیلم همراه ویجیاتو باشید.
برخلاف چند آثار قبلی وس اندرسون، این یکی داستانی برای روایت دارد، نه مجموعهای از رخدادهای پراکنده. از تمام سبکپردازیهای آشنای اندرسون بهره میبرد، اما تمرکز اصلیاش آنها نیست؛ چیزی که در فیلمهای اخیرش برعکس شده بود. در اینجا، زبان سینمایی خاص خود را بدیهی و طبیعی فرض میکند، نه آنکه مدام آن را به رخ بکشد. در مصاحبهای اخیر، خودش هم بهنوعی اعتراف کرد که «دستخط بصری»اش بدل به باری سنگین شده که حواس مخاطب را از محتوای اصلی پرت میکند: «میشه گفت کار منه… ولی برای من، هر فیلم داستان متفاوتیه، شخصیتهایی متفاوت، و پروژهای کاملاً جدید.» حتی با لحن معترضی گفته بود: «من خودمم، نه کسی شبیه خودم… تنها چیزی که میخوام اینه که مردم فیلم رو همونطور که هست ببینن، نه صرفاً بهخاطر شباهتش به فیلمهای قبلی.» در سالهای اخیر، این کار سخت شده بود. اما این بار نه.