قائدی در این گفت‌وگو مرز استقلال تصویرگر و متن، تفاوت زبان بصری گروه‌های سنی، چگونگی تصویر کردن مفاهیم دشوار برای کودکان و تأثیر هوش مصنوعی را بر این حوزه مطرح می‌کند. او همچنین از ظرفیت تصویرگران اصفهانی و دغدغه دیده‌نشدن و نابرابری دستمزد هنرمندان شهرستانی سخن می‌گوید.

این روزها متن‌های کوتاه و چندخطی مخاطب بیشتری دارند؛ نوشته‌هایی که خواندنشان بین چند ثانیه تا یک دقیقه زمان می‌گیرد و لقمه‌های جمع‌وجوری به مخاطب می‌دهد یا اصلا محتواهای بصری که دیگر مخاطب مجبور به حلاجی حروف هم نیست؛ بااین‌حال، گاهی مهاجرت معکوس هم مخاطب خاص خودش را دارد.

می‌گویم: «خببب! بالاخره جمع شدیم.» شکیبا پشت حرفم را می‌گیرد: «اونم توی وضعیت جنگی.» همه‌مان می‌خندیم. سینی چای را تعارف می‌کنم. عارفه فنجان چای را از توی سینی برمی‌دارد و می‌گوید: «اتفاقا الان بیشتر نیاز داریم جمع بشیم. خیلی نیاز داریم بشینیم و حرف بزنیم.»

نمی‌دانم چند روز از توافق گذشته بود. یک هفته یا بیشتر؛ نمی‌دانم. جلوی آینه ایستاده بودم و خودم را برانداز می‌کردم که ناگهان برقِ یکی از تارهای موهایم چشمم را گرفت. ساقه‌اش هنوز هم‌رنگ بقیه بود، اما ریشه‌اش… ریشه‌اش سفید شده بود؛ به اندازۀ یکی، دو سانت. شاید هم بهتر است این‌طور بگویم: به اندازه میزان رشدش در جنگ!