پیامدهای سنگین جنگ رمضان و فرسایش بیسابقه توان پدافندی ارتش آمریکا—از جمله مصرف ۸۰ درصدی ذخایر موشکی سامانه «تاد» —در کنار بستهشدن مسیر ترانزیتی نیروهای فرامنطقهای در تنگه هرمز بر اساس توافق ایران و عمان، معادلات امنیتی غرب آسیا را دستخوش تحولی بنیادین کرده و خروج تدریجی نیروهای آمریکایی را از یک الگوی تحلیل، به واقعیتی ناگزیر و میدانی مبدل ساخته است.
به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو؛ تا پیش از رویدادهای سرنوشتساز «جنگ رمضان»، در اکثر گفتمانهای تحلیلی، محافل اندیشکدهای غرب و رسانههای وابسته، سخن گفتن از «اخراج و خروج کامل نیروهای تروریستی ارتش آمریکا از غرب آسیا» بیشتر به یک آرزوی دستنیافتنی، شعار تبلیغاتی یا «امری محال» شباهت داشت.
شالوده این نگاه بر تصویرسازی شکستناپذیر از ناوهای هواپیمابر، سامانههای پدافندی پیشرفته و چتر حمایتی ایالات متحده استوار بود که سالها به عنوان ابزار ارعاب در منطقه کارکرد داشت.
اما معادلات میدانی و محاسبات راهبردی پس از جنگ رمضان دستخوش تحولی بنیادین شد. شکست سنگین نظامی، تسلیحاتی و محاسباتی که از سوی جمهوری اسلامی ایران و نیروهای مسلح کشور به بدنه ارتش آمریکا تحمیل گردید، تمام فرضیههای پیشین را باطل ساخت.