به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو؛ سرانجام همانطور که بسیاری از تحلیلگران پیشبینی میکردند، عمر «تفاهمنامه اسلامآباد» به درازا نکشید. اعلام خروج یکجانبه دونالد ترامپ از این تفاهمنامه تازه متولد شده و پایان رسمی آتشبس میان ایران و ایالات متحده، یک بار دیگر شوک بزرگی را به فضای رسانهای و افکار عمومی وارد کرد. این رویداد، جامعه و نخبگان سیاسی را با پرسشهایی جدی و اساسی درباره ساختار مذاکرات، تضمینهای اخذ شده و البته نحوه مواجهه با این عهدشکنی آشکار مواجه ساخته است. در این میان، ضمن خستهنباشید به هیئت محترم مذاکرهکننده کشورمان که بیشک روزها و هفتههای سختی را پشت سر گذاشتهاند، بازخوانی این پرونده از عینک منافع کلان و استراتژیک ملی، وظیفهای است که نمیتوان به سادگی از کنار آن گذشت.
اگر بخواهیم ویترین دیپلماسی چند ماه اخیر را کنار بزنیم و به متن واقعیت نگاه کنیم، تفاهمنامه اسلامآباد که با میانجیگری همسایه شرقیمان شکل گرفته بود، اکنون در ایستگاههای کلیدی زیر نیاز به بازخوانی، نقد منصفانه و شفافسازی دارد: