به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو_ در شطرنج پیچیده و هزارتوی دیپلماسی بینالمللی، آنانی برنده میدان هستند که نه با دست خالی و مواضع انفعالی، بلکه با سنگینترین کارتهای بازی و اهرمهای فشار خود پشت میز بنشینند.
در روزهایی که ماشین دیپلماسی بار دیگر روشن شده و زمزمههای مذاکره در فضای سیاسی و رسانهای کشور طنینانداز است، یک واقعیت ژئوپلیتیک و غیرقابل انکار وجود دارد که میتواند و باید به عنوان «پیششرط» و «خط قرمز» ایران در هرگونه گفتوگویی مطرح شود وآن پذیرش مدیریت و تسلط بلامنازع جمهوری اسلامی ایران بر تنگه هرمزاست.
جالب تر آنکه افرادی که تمام رستگاری را در مذاکره بی قید و شرط با امریکایی ها می بینند معتقد هستند ایستادن بر دستاورد مدیریت تنگه هرمز نتیجه ای جز ایجاد تنش برای کشور ندارد و جز از دست دادن فرصت های طلایی ! مذاکرات آورده ای دیگری ندارد در حالیکه اگر قرار است مذاکرهای شکل بگیرد و امتیازی رد و بدل شود، این بار قواعد بازی را ما باید در همان گام اول تعیین کنیم. ورود به مذاکره بدون تثبیت این پیششرط، ورود به زمینی است که مختصاتش را حریف طراحی کرده است.