به گزارش خبرنگار دانشگاه و فناوری خبرگزاری دانشجو، ادعای رسانههای غربی درباره «کنترل شاهرگ اینترنت جهان توسط ایران» بیش از آنکه یک تحلیل فنی بیطرفانه باشد، تلاشی برای امنیتیسازی موقعیت ژئوپلیتیکی ایران و مشروعیتبخشی به حضور نظامی و سایبری آمریکا در خلیج فارس است. در این روایت، همان الگوی قدیمیِ «ایرانهراسی» تکرار میشود؛ الگویی که دههها درباره نفت، انرژی هستهای، موشکها و اکنون درباره اینترنت جهانی بازتولید شده است.
نخستین تناقض آشکار در گزارشهای غربی این است که از یک سو ادعا میکنند ایران «بهدنبال کنترل شاهرگ اینترنت جهان» است، اما همزمان میگویند ایران «فناوری لازم حتی برای قطع کابلها را ندارد». این دو گزاره عملاً یکدیگر را نقض میکنند. اگر ایران فاقد توان فنی است، چگونه میتواند به تهدیدی راهبردی برای اینترنت جهانی تبدیل شود؟ و اگر چنین تهدیدی واقعی است، پس چرا سالهاست ایالات متحده و متحدانش میلیاردها دلار برای رصد و حفاظت از این مسیر هزینه میکنند؟