به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو_امیرعلی فتحی؛ جهان در هفتههای اخیر شاهد پردهبرداری بیسابقهای از ضعف ساختاری نیروی دریایی ایالات متحده بود؛ نیرویی که دههها نماد قدرت بلامنازع واشنگتن در آبهای بینالمللی محسوب میشد. نیویورک تایمز در گزارش مبسوط خود، تصویری تکاندهنده از آنچه «زوال تراژیک نیروی دریایی آمریکا» میخواند، منتشر کرده است: ناوگانی که روزگاری برای حکمرانی بر اقیانوسهای بزرگ طراحی شده بود، اکنون در تنگه هرمز به دام افتاده است.
این گزارش فاش میکند که قدرت ایران دیگر متکی بر تقابل کلاسیک دریایی نیست، بلکه بر یک جنگ فرسایشی کمهزینه و به شدت اخلالگرانه استوار شده است. قایقهای تندرو سپاه پاسداران – که نیویورک تایمز آن را «ناوگان پشهای» نامیده – همراه با هزاران پهپاد ارزانقیمت، ناوهای هواپیمابر چند میلیارد دلاری آمریکا را به اهدافی آسیبپذیر بدل کردهاند. رابرت کاپلان، تحلیلگر برجسته نظامی، در تحلیلی برای نیویورک تایمز مینویسد: «نیروی دریایی آمریکا در قیاس با تاریخ خود و رشد نیروی دریایی چین در حال افول است و کنترل گلوگاههای حیاتی جهان را که در ابتدای قرن بیست و یکم در اختیار داشت، از دست داده است».
این اعتراف از سوی رسانهای که خود بلندگوی قدرت آمریکاست، به تنهایی گویای عمق فاجعه است. اما داستان شکستهای میدانی آمریکا در برابر ایران، روایتی نیست که از امروز آغاز شده باشد؛ این داستان ریشه در چهار دهه رویارویی دارد که هر بار، ابهت پوشالی ابرقدرت را بیش از پیش فرسوده است.