به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، به نقل از به گزارش ستاد ارتباطات و ترویج بنیاد مصطفی، این همبرگر حاصل پژوهش دانشمندی به نام مارک پُست از دانشگاه ماستریکت بود. در سال ۲۰۰۸ او به این فکر افتاد که چه میشود اگر گوشت همبرگر، به جای کشتار دام، از راه کشت سلول و ساخت بافت ماهیچه در آزمایشگاه تامین شود. در ادامه مارک پست با سرمایهگذاری همبنیانگذار گوگل این پروژه را اجرا کرد و از نتیجة آن در سال ۲۰۱۳ رونمایی شد. این نخستین تجربة موفقیتآمیز پژوهشگران در ساخت گوشت آزمایشگاهی برای صنعت غذا بود.
با توجه به تقاضای بالای گوشت در مقیاس جهانی، لازمة برآورده کردن این نیاز افزایش سرعت و وسعت پرورش دام است که البته بهای سنگینی برای محیط زیست دارد. نرخ بالای بهرهوری از زمین، مصرف آب زیاد و تولید گازهای گلخانهای نظیر متان و کربن دی اکسید از جمله تهدیداتی است که صنعت دامپروری برای محیط زیست دارد. طبق پیشبینی دانشمن تجربیاتی که در حوزة کشت سلول و مهندسی بافت پیدا کرده بود را، پس از پزشکی، این بار در محیط صنعت غذا به کار گرفت.
طبق گفتة او یکی از موفقیتهای اُمیت نسبت به شرکتهای مشابه آن است که اُمیت چالش محیط رشد سلولها را به روشی متفاوت برای خود حل کرده است. اُمیت به جای استفاده از محیطهای رشد سلولی مشتق از مواد دارویی یا سرم استخراج شده جنین گاو که هزینة بالایی دارد، محیط رشدی غنی از مواد مغذی را از پلاسمای گاوهای مزرعة این مجموعه تهیه میکند.
به گفتة خادم حسینی چشمانداز اُمیت این است که فرایند کشت گوشت را از نظر اقتصادی به قدری مقرون به صرفه کند که بتواند به قشر ضعیفتر مردم نیز از این نظر رسیدگی و کمک کند.
کشت گوشت یا تامین سنتی گوشت؟!
گرچه کشت گوشت نسبت به پرورش سنتی گاو آسیب کمتری برای محیط زیست دارد، اما به عنوان یک فناوری جدید هنوز نتوانسته در نگاه عموم، پذیرش کافی را به دست آورد.
آیندهای که در آن همبرگر سنتی، همبرگر گیاهی و همبرگر کشت شده همگی در منوی یک رستوران باشد دور نیست. اما در نهایت انتخاب با شما و اولویتهای شماست که کدامیک را برمیگزینید.