به گزارش خبرنگار فرهنگی تابناک، فیلم F1 (اف یک یا همان فرمول یک) ساخته ۲۰۲۵، محتوای تازهای برای مخاطب ندارد و تکرار همانفیلمهای قهرمانی پیشین هالیوود است. بگذارید از کارگردانش شروع کنیم؛ جوزف کازینسکی، کارگردان ۵۱ سالهای که مهمترین کارش، «تاپگان۲» است که سال ۲۰۲۲ پس از فروکشکردن موج کرونا اکران شد. زمان اکرانش هم داستانهایی دارد که به تامکروز و چه و چه برمیگردد. «تاپگان ۲» هم، ظاهر و باطنی مثل «F1» داشت: بازگشت قهرمان پیر به میادین و افتخارآفرینی برای آمریکا.
هم در تاپگان ۲ و هم افیک، یکقهرمان داریم که گذشته پرافتخاری داشته و در دوران جوانی، آوازهای داشته است؛ یکی خلبان نیروی هوایی بوده و یکی رانندهای حرفهای که میخواسته قهرمان جهان شود. از آنقهرمان جوان تا اینفرد پیر و بهاصطلاح جاافتاده امروزی، یکفاصله رکود طی شده و بدنه قصه فیلم بناست، سرپا شدن دوباره بازیگرهای پیرشده هالیوود یعنی تام کروز و برد پیت را به نمایش بگذارد. تمایل و خواسته این دو بازیگر هم برای ماندن در صحنه، حرف اصلی میزند؛ چون میخواهند ثابت کنند هنوز دود از کنده بلند میشود و هنوز میتوانند سودآور باشند و فروش فیلم را تضمین کنند. برد پیت ۶۱ سال دارد و تام کروز ۶۳.
اما چرا گفتیم F1 چ و بعد مساله برایش جدی و حیثیتی میشود، برایمان آشناست. تنها نکتهای که فیلم به ما میآموزد، این است که ورزش فرمول یک، دستهجمعی است و تو هم باید مثل یکی از اعضای تیم ایفای نقش کنی! که البته ایندرس را هم در فیلمهای دهههای گذشته گرفتهایم و میدانیم، نجات و رستگاری در کار گروهی است نه تکروی! یادمان هم نرود که بین همه اهالی ملل مختلف که در مسابقات اتومبیلرانی فرمول یک حضور دارند، برد پیت آمریکایی است که میتواند [در آنلحظات پرشور و حماسی مسابقه آخر] در پیست پرواز کند و به خلسه برود. بعد هم که قهرمان جهان شد، میرود یکزمین بایر دیگر را در کویرهای مکزیک آباد کند. حرکات دوربین و زاویههایی هم که با آنها تصویر شخصیت اصلی را در قاب خود جا میدهد، در ساختن تصویر حماسی و قهرمانی از او بیتاثیر نیستند.
صادق وفایی