دسته دین ، حوزه و اندیشه

تواصی کنید یعنی هم بگویید، هم زمینه­ ی آن را فراهم کنید، مقابلِ مخالفِ حق را بگیرید، کمک کنید که حق اجراء بشود، یعنی اصلاً نمی­توانید دلسوز جامعه نباشید، اصلاً معنی ندارد! اینکه بگویید به من چه ربطی دارد معنی ندارد! اینکه عرض می­کنم برای آخوندها و مراجع و علماء و ائمه و این­ها نیست­ها! این برای انسانِ عادی است! آن­ها وظیفه­ای سخت­تر از این دارند! بیشتر از این وظیفه دارند! بدبختانه که برخی از زعمای قم غارنشین هستند، این بدبختی است، وگرنه انسان­های عادی حق غارنشینی ندارند، چه برسد به آن­ها!

شما قلبتان در عالم دنیاست و آرزویتان این است که هزار سال در دنیا بمانید آدم های با این تعلق آیا می‏توانند مدعی باشند که ما اولیاء هستیم و طریق هدایت و جریان هدایت از طریق ما باید در عالم جاری بشود؟! خدا می‏فرماید که اینطوری نیست و عمر شما را از عذاب نجات نمی‏‏دهد. آن کسی که تعلق به دنیا دارد اهل عذاب است و عذابش هم برای همین تعلقش است که در قرآن مفصل توضیح داده است که «إِنَّ الَّذينَ لا يَرْجُونَ لِقاءَنا وَ رَضُوا بِالْحَياةِ الدُّنْيا وَ اطْمَأَنُّوا بِها وَ الَّذينَ هُمْ عَنْ آياتِنا غافِلُون‏»(یونس/7) آنهایی که امید به لقاء الله ندارند و راضی به حیات دنیا هستند و دنیا برای آنها بس است و کنار سفره دنیا آرام هستند از آیات ما غفلت می‏کنند.

«جنگ است دیگر؛ وسط معرکه جنگ که حلوا خیرات نمی کنند، تا می توانند می تازند. بناهم نیست به جنگ نظامی تمام شده در دهه شصت و شکست فجیعانه شان اکتفا کنند، گاهی بمب افکن های سیاسی و رسانه ای شان را فعال می کنند، گاهی به عرصه اقتصادی طمع می ورزند و گاهی هم وسط میدان علیه فرهنگ و اعتقادات می تازند. این ها مهم نیست، مهم حرکت جهان تشیع است که دشمن را به لرزه انداخته است و این عاشورای معظم هم مصداق اعظم آن است. می ترسند و می لرزند که پس از گذشت 13 قرن نه تنها آتش عشق اباعبدالله علیه السلام و معارف قیامش خاموش نشده است بلکه هر روز شعله ور تر و پهناور تر می شود».

سوال اینجاست که این تغییر موضع حسن روحانی در تحلیل واقعه عاشورا نشان از چه چیزی دارد؟ آیا حسن روحانی به اشتباه خود رسیده است یا ارائه اینگونه تحلیل های متنوع و متفاوت از تاریخ صدر اسلام و واقعه عاشورا برای توجیه شرایط کشور و عملکرد دولت است؟

«جنگ است دیگر؛ وسط معرکه جنگ که حلوا خیرات نمی کنند، تا می توانند می تازند. بناهم نیست به جنگ نظامی تمام شده در دهه شصت و شکست فجیعانه شان اکتفا کنند، گاهی بمب افکن های سیاسی و رسانه ای شان را فعال می کنند، گاهی به عرصه اقتصادی طمع می ورزند و گاهی هم وسط میدان علیه فرهنگ و اعتقادات می تازند. این ها مهم نیست، مهم حرکت جهان تشیع است که دشمن را به لرزه انداخته است و این عاشورای معظم هم مصداق اعظم آن است. می ترسند و می لرزند که پس از گذشت 13 قرن نه تنها آتش عشق اباعبدالله علیه السلام و معارف قیامش خاموش نشده است بلکه هر روز شعله ور تر و پهناور تر می شود»