نویسنده و تاریخنگار بریتانیایی، در یادداشتی انتقادی از افول کتابهای جلد سخت در بریتانیا مینویسد و ترجیح عمومی به کتابهای ارزان و زودفرسودنی را نشانهای از یک «تراژدی فرهنگی» میداند.
با فروپاشی بخشهای کتاب در رسانههای امریکا و ظهور هوش مصنوعی، چشمانداز نقد ادبی در حال دگرگونی است. دوایت گارنر، منتقد نیویورک تایمز، روایت میکند که این خاموشی تدریجی چه معنایی برای ادبیات دارد.
بیش از ۲۰۰ برنامه ادبی، موسیقایی و نمایشی در دوبلین برگزار میشود.
سوزان برن رماننویس و منتقد آمریکایی طی مقالهای برای مجله لیتهاب مینویسد که داستان به مثابه رابطهای میان نویسنده و خواننده است.
نویسنده آمریکایی ادبیات کودک و بزرگسال، در یادداشتی تازه تاکید کرده که نوشتن برای کودکان بسیار دشوارتر از نوشتن برای بزرگسالان است؛ زیرا کودکان مخاطبانی سختگیر، حساس و تیزبیناند و کوچکترین لحن تصنعی یا تحقیرآمیز را بهسرعت تشخیص میدهند.
کتابدوستان تاکید کردهاند که تجربه شنیدن کتاب، شکلی معتبر از خواندن و مواجهه با ادبیات است؛ بهویژه برای کسانی که به دلایل مختلف امکان مطالعه نسخه چاپی را ندارند.
سارا ماس، رماننویس و مدرس نویسندگی خلاق، در یادداشتی تازه به یکی از باورهای عجیب در میان برخی دانشجویان اشاره میکند: این تصور که میتوان بدون خواندن کتاب، نویسنده شد. به گفته او، چنین تصوری در واقع تلاشی است برای عبور از نخستین مرحله شاگردی در نوشتن.
مایکل فراین و جولیان بارنز اعلام کردهاند دیگر کتابی نخواهند نوشت؛ تصمیمی که بار دیگر این پرسش قدیمی را پیش میکشد: آیا نویسندگان اصلا بازنشسته میشوند؟
