به گزارش خبرنگار فرهنگی تابناک، محمدعلی فردین یکی از بازیگران مهم سینمای پیش از انقلاب است که پرچمدار نوعی از سینما با نام سینمای فردینی است و پس از انقلاب با وجود ماندن در ایران و عدم مهاجرت، در فیلم سینمایی یا مصاحبهای شرکت نکرد. به هیاهو و جنجال هم نپرداخت و تا زمان درگذشتش، پایگاه مردمی طرفداران و مخاطبان سینمای خود را حفظ کرد.
اینبازیگر که بهعنوان کارگردان و تهیهکننده هم در سینما فعالیت میکرد، پیشینهای ورزشی دارد و در رشته کشتی با ورزشکارانی چون غلامرضا تختی، عباس زندی و … دوست و همکار بوده است. خاطرات و تاریخ شفاهی او از اینجهت، بخشی از تاریخ سینمای ایران را در بر میگیرد که نکات و ناگفتههایی را در خود جا داده است.
چندی پیش، مرور تاریخ شفاهی و خاطرات فردین را براساس گفتگویی که با عباس بهارلو داشته آغاز کردیم که قسمتهای اول و دوم آن در پیوند زیر قابل دسترسی و مطالعه هستند:
* «جواب نه فردین به اشرف پهلوی و علت همبازینشدنش با بهروز وثوقی»
* «فردین: من و همسرم به تختی گفتیم تو مسلمانی و اینکار گناه کبیره است/خودکشی کرد اما او را کشتند!»
در ادامه مشروح سوسلامت را نشان میدادیم کسی ایرادی به ما نمیگرفت. ولی کاباره و آهنگ از آن حذف میشد و میشد یکقصه مستند. مثل زندگی خیلی مادرهای اینجامعه که شوهر و نانآور خود را از دست دادند و با رختشویی زندگی بچههاشان را تامین میکردند، کاباره هم نرفتند و آواز هم نخواندند. تعدادشان هم خیلی زیاد است.»
محمدعلی فردین میگوید عامل اصلی که باعث میشد فیلمسازها سمت شخصیتهای کلاه مخملی و فضاهایی مثل کاباره کشیده شوند و فضای فیلمهای پیش از انقلاب اینگونه باشد، برگشت سرمایه بود. چون استقبال تجاری از فیلمهایی که چنینعناصری را داشتند، تضمینشده بود.