تنها راه ارتباطی کودکتان با شما لگد و سقلمه و ضربه زدن است. حتما متوجه شدهاید که وقتی دراز میکشید تا استراحت کنید، کودکتان تا حدودی فعال میشود. با واکنش نشان دادن به حرکاتش به او جواب بدهید؛ وقتی به شما لگد میزند شما هم به آرامی سقلمهای به او بزنید و ببینید چه میکند. همچنین میتوانید آن قسمت از شکمتان را که حس میکنید حرکت میکند کمی مالش دهید و نوازش کنید.
هر بارداری و هر زن بارداری منحصربفرد است. وقتی صحبت از هیجانات دوران بارداری میشود، چیزی به نام «نرمال» وجود ندارد. بعضی از خانمها ممکن است به محض مثبت شدن تست بارداریشان احساس کنند با کودک هنوز به دنیا نیامدهشان ارتباط برقرار کردهاند، اما برای عدهای دیگر از خانمها ممکن است تا زمان تولد طول بکشد تا بتوانند ارتباط واقعی و عمیق با کودکشان برقرار کنند.
این موضوع احتمالا چیزی نیست که خیلی از زنان باردار به راحتی درموردش حرف بزنند، اما زنان زیادی برای ارتباط برقرار کردن با کودک درون رحمشان دچار کشمکشهایی هستند. اگر در حال تجربهی اولین بارداریتان هستید، ممکن است اولین حرکتهای درون رحمتان را به سختی بتوانید تشخیص دهید.
اگر هم سابقهی سقط جنین داشته باشید، ممکن است داشتن تصوری مثبت از بارداری برایتان سخت باشد و ناخودآگاه بخواهید ارتباط برقرار کردن با کودکتان را به تاخیر بیندازید که این حالت، نوعید بنفستان را بالا میبرد، کتابهای بسیار خوبی هستند که
میتوانند به شما کمک کنند تا دانشتان را بالا ببرید.
اگر نمیتوانید با کودکتان ارتباط برقرار کنید احساس گناه نکنید
اگر
فکر میکنید هنوز موفق نشدهاید رابطهی عمقی و درونی با فرزندی که در
شکم دارید برقرار کنید، خودتان را سرزنش نکنید. بارداری میتواند دوران
سختی باشد؛ بدن تغییراتی میکند، هورمونهای تاخت و تاز میکنند، خوابتان
بهم میریزد و احتمالا ذهنتان درگیر نگرانیهای آینده است. همهی اینها
میتواند باعث شود نتوانید با کسی که هنوز او را ندیدهاید ارتباط برقرار
کنید اما این بدان معنی نیست که هرگز نمیتوانید آن احساس قدرتمند مادری را
تجربه کنید. احساس گناه را کنار بگذارید و در عوض با آرامش برای این
ارتباط تلاش کنید. این را هم بپذیرید که ممکن است یکی از آن بسیار مادرانی
باشید که بعد از تولد نوزادشان، عشقی عمیق و منحصربفرد نسبت به او پیدا
کردهاند، نه قبل از تولد!