صدای خس خسِ دستگاه اکسیژن ساز، ریتمِ تکراری و کشدارِ شبهای خانه است؛ صدایی که با بوی تندِ پماد پیروکسیکام، ویکس و ملحفه های شسته شده با وایتکس در هم آمیخته و فضای آپارتمانِ شصت متری را شبیهِ راهروهای کم نورِ یک آسایشگاه کرده است. میترا، زنِ 48ساله ای که موهای جوگندمیاش را با کلیپسی رنگ ورورفته پشتِ سرش جمع کرده، لیوان چایِ سردشده را روی پیشخوانِ لک دارِ آشپزخانه می گذارد. ساعت از پنجِ صبح گذشته و او پیش از آنکه آفتابِ بی رمقِ شهر روی دیوارهای سیمانی بیفتد، بیدار شده است تا معادلاتِ لاینحلِ روزمره را در ذهنش حل کند. نگاهش روی فهرستِ چسبیده شده به درِ یخچال سر میخورد: «پوشک بزرگسال برای مادر، سررسیدِ قسطِ لپ تاپِ پسر، داروی فشارخون، هزینه کاردرمانی».
نویسنده:دریا قدرتی پور/مادرِ 78ساله اش در اتاقِ مجاور نالهِ خفیفی می کند. در اتاقِ دیگر، پسرِ 26ساله اش خوابیده است؛ جوانی با مدرکِ مهندسی که پس از ماه ها جست وجوی بی حاصل برای کار، حالا روزها را در خشم و شبها را در بیداریِ مجازی می گذراند. میترا در این میان، نقطه پرگارِ رنج است. او تنها نیست؛ او تجسمِ عینی و ملموسِ یکی از هزاران شهروندی است که در سکوت، بارِ سنگینِ یک مفهومِ زمختِ آکادمیک را بر دوش می کشند: «نسل ساندویچی». انسانهایی که جوانیشان در بحرانهای متوالی گذشت و حالا درست در سالهایی که باید طعمِ ثبات و آرامشِ میانسالی را می چشیدند، به ستون های نامرئیِ شهری تبدیل شدهاند که زیر بارِ سیاستهای ناکارآمدِ اقتصادی و فقدانِ تورهای حمایتی، در حالِ مچاله شدن و فروپاشی اند.
- بحرانی فراتر از یک واژه