داستان «خرس» از پاییز 90 آغاز شد. «پرویز پرستویی» چند سالی بود که از سینما فاصله گرفته و در هیچ پروژهای ظاهر نشده بود، تا اینکه رسانهها در پاییز 90 خبر دادند پرستویی قرار است در جدیدترین ساخته «خسرو معصومی» علاوه بر بازی، در نقش سرمایهگذار نیز ظاهر شود؛ همین خبر کافی بود تا دامنه کنجکاویها نسبت به «خرس» بالا بگیرد. فیلم به جشنواره سی ام فجر رسید و در بخش رقابتی نمایش داده شد. در همان روزهای جشنواره بود که زمزمه توقیف فیلم به گوش رسید. معصومی که گویا این زمزمهها به گوش او نیز رسیده بود، بلافاصله پس از جشنواره، قصد نمایش فیلم را داشت که متوجه شد آن حرفهای درگوشی درست بوده است. بهاینترتیب، «خرس» بدون هیچ دلیلی از همان سال 90 در محاق توقیف رفت.
در تمام این 9 سالی که فیلم امکان نمایش نداشت، خبر چندان امیدوارکنندهای از اکران آن منتشر نشد. حتی زمانی که خبر از امکان رفع توقیف برخی آثار شنیده میشد، «خرس» در صف مقدم این فهرست قرار نداشت. اگرچه در تمام این سالها دلیل محکمی برای این توقیف عنوان نشد، میشد حدس زد که تم ضدجنگ فیلم یا مسائل اعتقادی سبب شده «خرس» هیچگاه رنگ پرده را به خود نبیند. این بایکوت عجیب 9ساله تا همین ماه گذشته ادامه داشت؛ زمانی که اعلام شد فیلم شاید بتواند در اکران آنلاین نمایش داده شود. هرچند که همین زمزمه نیز با مخالفت کارگردان مختومه شد. پایان این غائله همزمان شد با یک اتفاق نادر: نسخههای باکیفیت فیلم سر از اینترنت درآورد و 9 سال صبر و اصرار بر نمایش پردهای فیلم، بر باد رفت.