درودیوار خانه را به نام و نشان بزرگان ادبیات و به کام کودکان نقش زدهاند. توران میرهادی، جبار باغچهبان، مهدی آذریزدی، فرهاد حسنزاده، هوشنگ مرادی کرمانی و … همه از توی تصاویرشان لبخند بر لب ما را نظاره میکنند شاید با این باور که خاطره خوب روزهای کودکی و کتاب اینجا جانی دوباره بگیرد.برخلاف روزهای شلوغ و پرجنبوجوش خبری از بچهها نیست و بهحکم کرونا حالا یک سالی میشود که کودکانهترین خانه خیابان فرایبورگ رنگ سکوت و انتظار برای هیاهوی دوباره گرفته. این خانه اما برای نهضتخانم قریشینژاد همان جایی است که بود و هرچند مدتی است با شیوع کرونا فعالیتها مثل قبل ادامه ندارد اما سالهاست چشمان زندگیاش با برق نگاه بچهها سو گرفته است.
خودش میگوید ریشههای این علاقه را باید در کودکی و رشد و تربیت در چند محیط خاص جستوجو کرد. از زندگی در خانههای سازمانی آبادان به قول خودش میان 72ملت و نفسکشیدن در طبیعت سرسبز تابستانهای روستای اسفرجان تا پیوندخوردن با کتابهای خوب ادبیات کودک به لطف برادر بزرگتر. طعم زندگی و کار با بچهها چنان زیردندان قریشینژاد میرود که عطای رشته حقوق و کار در محیط قضایی را به لقایش میبخشد تا رویاهایش را در دنیای معصوم و رنگارنگ کودکان محقق کند. حالا 18سال است که انجمن دوستداران ادبیات کودکان و نوجوانان اصفهان آیینه این رویاست. راه درازی طی شده و مسیر مانده همچنان طولانی است؛ اما انجمن به همت او و همراهانش هنوز در حرکت است.