فارغ از شلوغی و همهمه مشتریهای رنگارنگ و متنوع مغازهها و واحدهای تجاری و اداری پاساژ پارسیان اصفهان، یک دفتر حقوقی در طبقه پنجم این مجتمع وجود دارد که مراجعان سهشنبه عصرهایش نه جنسی میخرند نه برای حلوفصل پروندهای میآیند! مراجعان واحد 705 این مجتمع سهشنبهها یک قرار مشترک دارند: گفتوگو و بحثوجدل بر سر فرهنگ، ادب و تاریخ.
حسامالدین نبوینژاد مالک این دفتر و خالق این فضاست. مدیرمسئول و صاحبامتیاز مجله زندهرود که حقوق خوانده و وکیل دادگستری است، اما سالهاست حقیقت را با انتشار نشریهای تخصصی به شوق فرهنگ هم جستوجو میکند.وقتی از او میپرسم چطور مجله بدون پشتوانه مالی خاص، حمایت دولتی و حتی انتشار آگهی حدود 30 سال دوام آورده با خنده میگوید شاید اصلیترین دلیلش لجاجت من بوده. او میگوید لجاجت، من اما میشنوم رغبت، میخوانم ارادت، میگویم عشق.اغلب شورای نویسندگان و دبیران زندهرود نامهای ماندگار فرهنگ و هنر اصفهان هستند. زندهیاد احمد میرعلایی، زندهیاد هوشنگ گلشیری، احمد اخوت، محمدعلی موسوی فریدنی، علی خدایی، محمد رحیم اخوت و … .
و شاید باورش سخت باشد که در زمانه آسانگیری و دم دستیشدن همه چیز حتی انتشار نشریه و کتاب، شورای نویسندگان مجلهای بدون دریافت هیچ حقالزحمه و مبلغی با جدیت تمام و حضورکامل برای انتخاب تکتک مطالب وقت صرف کنند.زندهرود اما همین مجله به حکم زمانه بیقاعده ما، عجیب است. جایی که دستاندرکارانش هیچ مطلبی را بدون خوانش گروهی و نقد و بررسی دقیق در حضور و کسب اکثریت آرا به انتشار نمیرسانند حتی یک هایکو!به بهانه انتشار این مجله تخصصی و صاحب پیشینه اصفهان و به رسم ادای دین به گردانندگانش با حسامالدین نبوینژاد که عاشقانه جریان فرهنگ، ادبیات و تاریخ را در زندهرود خواندنی اصفهان جاری نگه داشته به گفتوگو نشستم.