شامگاه دوشنبه سوم خرداد 1400 خبری غیرمنتظره جامعه ادبی و هنری اصفهان را در بهت فرو برد. محمود نیکبخت معلم، نقاد و مرد با دانش و صاحب اندیشه اصفهان درگذشت و دست به دست شدن عکسها، اشعار و تکههای کوتاهی از فیلمهای سخنرانیاش در فضای مجازی جدیتر از همیشه ما را با شوخی تلخ و بیرحمانه مرگ مواجه کرد! مگر چیزی میتوانست آن صدای رسا، آن بیان محکم و بیپرده را خاموش کند و آن چشمهای براق و همیشه جستوجوگر را بر زندگی ببندد؟! مرگ کسانی که گویی هر آنِ زندگی را زندگی میکنند باورنکردنیتر از دیگران است و قرابتشان با مرگ یک شوخی تلخ بزرگ!
و محمود نیکبخت از این دسته آدمها بود. آدمی همواره زنده با چراغی از آگاهی در دست. تا بود برای افروختن این چراغ کوشید و بعید است حالا مرگ، این سه حرفی کوچک، ناغافل بتواند رد روشنیاش را خاموش کند. درباره او و ویژگیهای مختلف کارش که تا آن آخر به دقت و درستیاش میاندیشید با دکتر احمد اخوت، دکتر اکبراخلاقی و یونس تراکمه از دوستان او و متخصصان ادبیات به گفتوگو نشستیم.