میدانیم که هرگونه نشر و پخش و توزیع، انواع استفاده و بهطور کلی هرگونه بهرهبرداری از یک اثر هنری و حتی غیر هنری اما در حوزه مالکیت فکری، مستلزم رعایت برخی تشریفات قانونی و اخلاقی است؛ از این جمله کسب اجازه از پدیدآورنده اصلی و ذکر منبع و روش اقتباس یا درج عینی یا گرتهبرداری یا کپی و نظایر اینهاست.
علاوه بر کسب اجازه، در مواردی که این اجازه به علت عدم دسترسی به پدیدآورنده اصلی مقدور نیست، یا مواردی که طبق قانون و به علت مرور زمان، کسب اجازه لازم نیست، حد اقل باید ذکر منبع صورت گرفته باشد. اما همه این قواعد در حقوق مالکیت فکری، یک استثنا دارند. این استثنا فقط یک بار در تبصره ماده هفتم قانون حمایت از حقوق مؤلفان و مصنفان و هنرمندان مصوب سال چهل و هشت خورشیدی به چشم میخورد.