با قطع چندینباره جریان آب زایندهرود، گردوغبار دوباره به هوای اصفهان هجوم آورده است. این پدیده که برای اولین بار به دنبال خشکیدن بستر این رود از سال 1379 به وجود آمده، با ایجاد کانونهای گردوغبار گسترده موجب تشدید آلودگی هوای اصفهان در ماههای پاییز و زمستانِ هر سال میشود.
این پدیده همچنین با افزایش بادهای پاییزی سبب کاهش دید و ایجاد مشکلات بسیاری برای مردم شهر شده و باعث میشود تا بیماران تنفسی و قلبیعروقی به هنگام بروز آلودگی از حضور در سطح شهر خودداری کنند؛ واقعیتی غبارآلود که دکتر حمیدرضا صفوی، استاد دانشکده مهندسی عمران دانشگاه صنعتی اصفهان، در گفتوگو با اصفهان زیبا آن را بیش از هر چیز «ریشه در نادیدهگرفتن حقآبه زیستمحیطی زایندهرود و تالاب بینالمللی گاوخونی» دانسته و معتقد است: «ما نباید دچار معلولزدگی شویم، باید به دنبال علتها برویم. ریزگرد یک معلول است. معلولی از سوء مدیریت منابع آبی در فلات مرکزی ایران. اگر فقط به دنبال حل مشکل ریزگرد باشیم، مشکل به طور کامل حل نمیشود.» بنابراین ناگفته پیداست که «تا جریان آب زایندهرود، از زردکوه تا گاوخونی دائمی نشود، گردوغبار زندرود در چشم اصفهان خواهد ماند.»