دکتر محمد گلشن، فوق تخصص ریه، در اثر ابتلا به بیماری کرونا در دی ماه 99، ظرف مدت کوتاهی در دوم بهمن ماه جان به جان آفرین تسلیم کرد و در دانشگاه علوم پزشکی اصفهان که خانه او بود، تشییع شد. اکنون یازده روز از درگذشت مردی که خاطرخواه دوست شد، میگذرد و ضایعه درگذشت او، ابر غمی است که بر شهر اصفهان و جامعه پزشکی سایه افکنده و نمیبارد. گفته میشود دکتر گلشن از نخستین نسل پزشکان فوق تخصص ریه در اصفهان بود که به دلیل قدرت تشخیص فوقالعادهای که داشت، همواره مطبش مملو از بیمار بود و توأمان در دانشگاه و بیمارستان به تدریس و مداوا پرداخت.
شیوه تدریس و معالجه او خوشایند دانشجویان و بیماران و رفتار درویشمنشانه و بیتجمل او گرمی کانون خانواده و دوستان و مراجعانش بود. علی خدایی، نویسنده و از دوستان دیرین او در گفتوگو با اصفهان زیبا، با نقل خاطراتی شیرین از این استاد برجسته طب، گفت: «دکتر گلشن همواره مشتاق آگاهی از رویدادهای فرهنگیهنری کشور، چاپ کتابهای جدید و گفتوگو در این باره بود و به ادبیات عشق میورزید.» این عشق به نحوی در جان او ریشه دوانده بود که به قول خدایی: «از او یک حکیم ساخته بود، اگر چه نسل حکیمان به پایان رسیده بود.» با علی خدایی، نویسنده و از دوستان دکتر گلشن که نزدیک به سیوهفت سال، از گل باغ آشنایی تا خزان پرشکوه بهمن مردی که به زلالی روح انسان پیبرده بود، صحبت میکنم. صحبتهایی که از خلال آنها میتوان به محبوبیت دکتر گلشن در شهری به وسعت اصفهان پی برد.