نـــزدیـــک بـــه یــــک دهـــه پـــیـــش، جمعیتشناسان کشور با به صدا درآوردن آژیر خطر کاهش جمعیت، به مسئولان کشور گوشزد کردند تا تدبیری بیندیشند و کشور را از فرورفتن در بنبست جمعیتی نجات دهند. این هشدار، موجب شد مسئولان کشور به فکر آغاز و تشدید سیاستهای افزایش جمعیت و تدوین و تصویب قانون «جمعیت و تعالی خانواده» بیفتند. سه سال بعد، در 1393، رهبر معظم انقلاب، سیام اردیبهشتماه را روز ملی جمعیت نامگذاری کردند. پسازآن نیز برنامههای متعدد، پژوهشها و تحقیقات بسیاری در زمینه علل کاهش جمعیت ایران و راههای افزایش آن پیگیری شد؛ اما شواهد نشان داد که با تغییر سبک زندگی و الگوهای زیستی، مردم کشور رغبت چندانی به ازدواج، فرزندآوری و ازدیاد نسل ندارند.
این مسئله که طبیعی مینمود، به دنبال بحرانهای اقتصادی، اجتماعی و سیاسی یک دهه گذشته بهوجود آمد؛ تا آنجا که هماکنون در آستانه قرن جدید، مقامات بهداشتی ایران از کاهش شدید زادوولد در ایران ابراز نگرانی کرده و مدیرکل دفتر سلامت جمعیت، خانواده و مدارس وزارت بهداشت گفته است: «فرصت مداخله کوتاه است و عقلای کشور با هر مرام و مسلکی و در هر خط و جبهه سیاسی، راست یا چپ که هستند، باید این موضوع را باورکرده و برای رفع آن تلاش کنند.»
در گفتوگویی تحلیلی با دکتر شهلا کاظمیپور، استاد جمعیتشناسی، به بررسی این موضوع پرداختهایم. او معتقد است که به دلایل متعددی، فرزندآوری به اولویت پنجم یا ششم زوجها مبدل شده است.