همیشه قبل از وقوع انجام کاری، هیجان بیشتری در خصوص خودِ اتفاق، وجود دارد؛ مثل عید نوروز. همیشه تبوتاب روز و شبهای قبل از عید خیلی بیشتر از خود آن است. اصلا انگار ما عید را برای حالوهوای قبلش دوست داریم. انتخابات ریاستجمهوری هم از آن دسته است. ما در سالهای گذشته، تبوتاب قبل از انتخابات را بیشتر از خود روز انتخابات دوست داشتیم: اینکه شبها به خیابان برویم، طرفداران کاندیداهای مختلف و جشنهایی را که در ستادهایشان گرفتهاند، ببینیم و در شادیهای جمعی شاد شویم. اما امسال خبری از آن شور و هیجان نیست.
خبری از شادیهای جمعی در خیابان، تکاندادن پرچم نامزد موردنظر، بوقزدن برای افراد همنظر، غلیان هیجان برای اینکه ببینیم چه کسی پیروز این جریان است، نیست. البته این تمام ماجرا نیست. شرکت در انتخابات و تلاش برای متقاعدکردن افراد دیگر برای رأیدادن به یک نامزد خاص، ریشه در آینده ما دارد؛ تصمیمی است که شبیه یک طناب، زندگی آینده ما را به دنبال خود میکشاند. در این گزارش سراغ نوجوانها رفتیم تا ببینیم باوجوداین بیحالی مردم برای انتخابات، نظر آنها در رابطه با رأیدادن چیست. آیا دوست دارند در انتخابات شرکت کنند؟