«ارباب پونتیلا و نوکرش ماتی»؛ نقد مناسباتِ نابهنجار اجتماعی و سرمایه‌سالاری

با تماشای تازه‌ترین کارنمایشی میکاییل شهرستانی نویسنده و مترجم، بازیگر و مدرّس و کارگردان نام آشنای تئاتر، در خانه‌ی هنرمندان ایران، پس از رکود چندماهه‌ی فعالیت‌های نمایشی با توجه به بروز شرایط جنگی، خوشبختانه فرصت دوباره‌یی به دست آمد تا یاد سال‌های دور رونق ترجمه و اجرای نمایشنامه‌های معروف برتولت برِشت (Bertolt Brecht) شاعر، نمایشنامه نویس و کارگردان بزرگ تئاتر از کشور آلمان با نمایش‌های شناخته شده‌یی چون: «دایره‌ی گچی قفقازی»، «ننه دلاور و فرزندانش»، «ترس و نکبت رایش سوم»، «زن خوب ایالت سچوان»، «زندگی گالیله» و… بار دیگر در خاطرمان زنده شود. «ارباب پونتیلا و نوکرش» ( Mr Puntila and His Man Matti) با عنوان اصلی این نمایش در زبان آلمانی (Matti  Herr   Puntila und sein Knecht) ، یکی از واپسین کارهای نمایشی برشت است که در سال ۱۹۴۰ میلادی توسط این نمایش‌نامه نویس نوگرای آلمانی نگاشته شد و درست هشت سال پیش از مرگش (در سال ۱۹۵۶) به دلیل ایست قلبی، درسال ۱۹۴۸ به روی صحنه آمده است. برشت که به عنوان نظریه‌پرداز شیوه‌ی ابتکاری فاصله گذاری (Alienation effect ) در تئاتر شناخته شده است، در تئاتر روایی و حماسی خود با استفاده از برخی عناصر در اجرای نمایش، از جمله: نحوه‌ی صحنه‌آرایی کمینه گرا ( Minimal)، نورپردازی،  نوع بازی بازیگران که مانع غرق شدن ِ آن ها در نقش خود و در فضای نمایش می‌شود، به تماشاگران نمایش خود نیز فرصت می‌دهد تا گاهی از فضای بسته و محدود نمایش فاصله بگیرند.

تاریخ انتشار:1405/02/30 – 13:53

«ارباب پونتیلا و نوکرش ماتی»؛ نقد مناسباتِ نابهنجار اجتماعی و سرمایه‌سالاری

سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی

با تماشای تازه‌ترین کارنمایشی میکاییل شهرستانی نویسنده و مترجم، بازیگر و مدرّس و کارگردان نام آشنای تئاتر، در خانه‌ی هنرمندان ایران،برتری دارد.

کار و تلاش کارگردان نمایش «ارباب پونتیلا و نوکرش ماتی»، به راستی جای سپاس و قدردانی فراوان دارد، با این همه به نظر می رسد که برای اجرای هرچه شایسته تر چنین نمایش هایی، همواره باید فضاها و تالاهاری نمایشی بزرگ تر و مناسب تری را در نظر گرفت و همچنین در نمایش برخی شخصیت ها (از جمله  ارباب پونتیلا)، با هدف باورپذیرتر کردنِ لحظه های بدمستی و ناهوشیاری این شخصیت، شاید به زیاده رَوی و بزرگ انگاری یک کُنش (مثلا آروغ زدن های پی درپی و..) یا رفتار کلامی حساسیت برانگیزی هم چندان نیازی نباشد.

 

 

منبع  : پایگاه خبری تحلیلی سینما سینما

اشتراک‌گذاری