قدمت سرود دلچسب و لجدرارِ «مدرسهها واشده» از زمان ما دایناسورهای دهه شصتی که با نوعی نارضایتی نسبی به مدرسه میرفتیم تا حالا کشیده شده، اما هیچوقت به جای مهر، در آبان پخش نشده است. حالا، از پسِ دو سال آموزش مجازی و تعطیلیِ واقعی، لجدراری آن کنار رفته و جایش را به دلچسبی داده است؛ با این تفاوت مهم که بسیاری از والدین و دانشآموزان و اولیای مدرسه دلشان میخواهد به آغوشِ شور و غوغای قدیم مدارس برگردند؛ جایی که به قول آقای علیخاصی، مدیر دبیرستان پسرانه شاهد، «آدم احساس مفیدبودن» میکند یا به قول خانم ناهید گلان، مدیر دبیرستان دخترانه جامه طحاف، «باعث قوت روحیه و خوشحالی دانشآموزان و کــادر آمــوزشــی مــیشــود.»
البته با این قید که به قول آنها، بــایــد واکسیناسیون و حضور دانشآموزان در مدارس اجباری باشد. خبرنگار اصفهان زیبا در این گزارش میدانی به دو دبیرستان دخترانه و پسرانه در دو منطقه اصفهان سرزده و از حال و هوای بازگشایی مدارس، گزارش میدهد.
بابای مدرسه در حال آبوجاروی تعطیلاتِ حیاط دبیرستان دخترانه جامه طحاف است. چنددقیقهای مانده تا زنگ تفریح را بزنند. باغچهها، دیوارهای رنگآمیزیشده را در آغوش گرفته و درختان کاج میانهسال، به آن تکیه دادهاند. پلههای ورودی سالن ساختمان مدرسه پس از دو سال کرونایی، دوباره ضربه خور پای دختران دبیرستانی شده و حیاط بزرگ، در انتظار هیاهو و شلوغی و شیطنت، آفتاب میگیرد. دخترها، یکییکی، پوشیده در فرمهای سرمهای از پلههای سنگی پایین میآیند. در آفتاب ایستاده و مشغول نوشتن هستم که دختر نوجوانی پیش میآید و میگوید: «مدرسه مثل سابق شلوغ نیست؛ اما کیف خودش را دارد.»