«عدالت به معنای این نیست که ما با همه استعدادها به یک شیوه برخورد کنیم؛ استعدادها بالاخره مختلف است. نباید بگذاریم استعدادی ضایع شود. برای پرورش آنها باید تدبیری بیندیشیم؛ در این تردیدی نیست؛ اما ملاک باید استعدادها باشد و لاغیر.» این کلام رهبر معظم انقلاب اسلامی است که در دیداری، درباره اقدام مهم پرورش استعدادها سخن گفتهاند، اقدامی که یکی از بارزترین جلوههایش در کشور، تأسیس مدارس سمپاد بود. این مدارس به همت مرحوم حجتالاسلام جواد اژهای بنیانگذاری شد و اینک در یکمین سالگرد درگذشت او، مروری بر کارکرد این مدارس و نقش مرحوم اژهای می تواند چراغ راهی باشد برای آینده.
نهال سمپاد درست با همین ایده بنیادین به دست باغبانی مهربان شکل گرفت. به تعبیر خودش: «وقتی آمدم، موی سپیدی بر چهرهام نبود و اکنون پس از گذشت بیش از بیستویک سال، با قامتی راست و امیدوار، محیط کارم را ترک میکنم؛ با فرزندی رشید به نام سمپاد برای ایران اسلامی، مقاوم و سازشناپذیر. در این مدت، دو تن بیش از همه مرا ممنون خود ساختند: رهبر معظم انقلاب که با دفاع از سمپاد در شورایعالی انقلاب فرهنگی، به این نهال امکان غرس دادند و همواره نگران کاستیهای آن بودند…»
اما در این مسیر سمپاد چه جفاها کشید و چه شلاقها که بر تن جواد اژهای فرود نیامد که اینها همه به خاطر بسط ایده بنیادین عدالت بود؛ تا آنجا که عنوان مجاهد خاموش برازنده او شد. در تمامی این سالها کار به آنجا کشید که: « از میان شش وزیر رویکارآمده در این مدت، تنها یک وزیر برایم کمآزار بود و من چه شبها که تا صبح نگران این کودک نوپا، بیخوابی را تجربه نکردم.»
و اگر حمایتهای بیدریغ رهبر معظم نبود، طومار مدارس استعدادهای درخشان صدباره برچیده شده بود. هرچند در این سالهای بیسمپادی هم رهبری گاهوبیگاه خطاب به آموزش و پرورشیها از سمپاد یاد میکند، اما قویترین مردان هم وقتی بازویشان را قطع کنی، از توان میافتند و این کـلام و آن تـوصیه تنـها برای تــاریخ
بــاقی مـــیماند. شـخــصیت و منــش مرحوم اژه ای در قبال همه این رفتارها، آنگونه صبورانه و حکیمانه بود که مقام معظم رهبری در پیام تسلیت خود او را «سپیدروی سرافراز» نامیدند.