مرز باریکی میان استرسهای طبیعی رشد کودک و «سرایت عاطفی» دغدغههای بزرگسالان وجود دارد؛ نادیده گرفتن این مرز، بار روانی خانوار را مستقیم روی دوش فرزندان میگذارد.
مهسا زحمتکش
سهشنبه ۶ مرداد ۱۴۰۵ – ۲۰:۲۰
نکته چالشبرانگیز اینجاست که کودکان سرسرای خانه را با حواس بسیار تیزی رصد میکنند. آنها مانند «اسفنجهای عاطفی» عمل میکنند؛ حتی زمانی که تصور میکنیم تمام اخبار بد و دغدغههای مالی را پشت درهای بسته نگه داشتهایم، کودکان لحن صدا، انقباض عضلات صورت و تغییر خلقوخوی ما را دریافت میکنند. فهم مرز میان اضطراب طبیعی رشد و اضطراب انتقالی از والدین، کلید اصلی برای مراقبت از سلامت روان فرزندان در چنین شرایط حساسی است.
کودکان مثل اسفنجهای عاطفی هستند؛ حتی وقتی کلمهای از مشکلات مالی، کاری یا سیاسی نگوییم، آنها استرس ما را از لحن صدا و خطوط چهرهمان جذب میکنند