١٢ ارديبهشت ١٣٩٥
این روزهای هنر ـ صنعت ـ رسانه بازیهای ویدئویی برای خودش غمنامهای است. بیایید یک بار از بالا به وضعیت بازیهای ویدئویی که نزدیک به نیمی از جامعه ما را درگیر خودش کرده نگاهی بیندازیم؛ در این جامعه کم و بیش بیقانون ما، هر نسخه از بازیهای خارجی قیمتی حدود 5 تا 10 هزار تومان دارد و بازی ایرانی هم که چند صباحی است متولد شده تقریبا با همین قیمت عرضه میشود.
قصه اینجا تمام نمیشود. وقتی جوان ایرانی باهوش پرتلاش هنرمند و هزار صفت مثبت دیگر میآید پای کار و ایران را وارد چرخهای میکند به نام تولید بازیهای ویدئویی که جزو تکنولوژی برتر محسوب میشود و در نهایت سالی نزدیک به 100 عنوان بازی ایرانی تولید میشود، با همه این ظلمی که وجود دارد بازیاش را وارد بازار میکند و حالا نیاز دارد حداقل به گوش مخاطب ایرانی برسد این بازی تولید شده و حالا اینجای قصه گوشهای مدیران بازرگانی رسانهها تیز میشود که بازی یک صنعت است و باید برای اطلاعرسانی و تبلیغ پول پرداخت کند. نه اینکه از صبح تا نصف شب کلی برنامه و صفحه مجله و روزنامه و صفحات وب به تبلیغ و معرفی بازیهای خارجی اختصاص ندارد، حالا نوبت بازی ایرانی که میشود بهعنوان یک محصول تجاری با آن برخورد میشود.
آن طرف ماجرا جالبتر است؛ اسم فرهنگ و جنگ نرم و جهانی نشدن و امپریالیسم که میآید همه دستگاههای دولتی و حکومتی فریاد ای وای فرهنگ ایرانی سر میدهند و پروژه تعریف میکنند برای برگزاری یک همایش و نشست و… و وقتی صحبت از یک ابزار استراتژیک و بسیار اثرگذار به نام بازی ویدئویی میشود، همه مسئولان به سمت بنیادی به نام بنیاد ملی بازیهای رایانهای اشاره میکنند و برای حمایت از آن شانه بالا میاندازند.
سلام
همه اینها به کنار دردی که ما بازی سازان مستقل از حمایت مالی میکشیم به کنار.
همین الآن که دارم اینو مینویسم، تیم ما داخل یک پارکینگ 12 متری در حال کار بر روی یک پروژه فشرده اما بزرگ، سخت در تلاشه!
تنها انگیزه و تنها امید زندگیمون تو همین بازی سازیه و فقط به همین دلیل رفاقتی کار میکنیم و از همدیگه چشم داشت نداریم تا وقتی بازی رو بدیم بیرون!
به امید موفقیت ایران و صنعت بازیسازی اش