
تا یاد داریم جادوگرها در سینما در حال هنرنمایی بودهاند. از هری پاتر تا دکتر استرنج، مخاطبان هرگز فرصت تماشای اسرار جادویی را، آن هم روی پرده بزرگ سینما از دست نمیدهند. شاید این قدرت غیرمعمول جادوگران مرد و ساحرههای زن است، که مخاطبان را جذب میکند. نوعی واقعیتگریزی که به ما اجازه میدهد، خودمان را با عصای جادویی در دست تصور کنیم، که در حال محافظت از هاگوارتز (مدرسه شبانهروزی جادوگری هری پاتر) در برابر یک شرور هستیم. شاید هم حکمتی که جادوگرها از آن برخوردارند، ما را جذب میکند. درایت بیحدومرز شخصیتهای جادویی مانند «گندالف»، که رفتار اصیلش در کنار قدرت خارقالعادهای که دارد، تأثیری غیرقابل توضیح داشته و هر بینندهای را جذب میکند. در هر صورت، از زمانی که در قصه «جادوگر شهر اوز»، «جادوگر خبیث غرب» سعی کرد «دوروتی» را بکشد، هر زمان که جادوی واقعی برای تماشا وجود داشتهباشد، همه ما به صفحه نمایش میخکوب میشویم.
