برچسب whatnerd

بخش مهمی از بهترین فیلمسازان سینمای جهان، ژاپنی هستند. شروع شکوفا شدن این کارگردانان را می‌توان از سال 1899 و ساخت مستندی کوتاه درباره گیشاها دانست. از آن پس موج وسیعی از خلق فیلم‌های کلاسیک توسط کارگردان‌های ژاپنی به راه افتاد. با این وجود در آن زمان بسیاری از فیلم‌های شاهکار ژاپنی موفق نشدند در مجامع بین‌المللی به نمایش درآیند و آنهایی که به فرای مرزهای ژاپن رسیدند هم، نتوانستند چند دهه دوام آورند. اما خوشبختانه فرهنگ سینمای ژاپن از یک جایی به بعد به خارج از این کشور رسید. و از آن زمان ما به لطف سینمای منحصربه‌فرد ژاپن، تجربه متفاوتی از فیلم خوب دیدن به دست آوردیم.

به ندرت پیش می‌آید تماشای یک فیلم هم برای کودکان، هم نوجوانان و هم بزرگسالان مناسب و در عین حال لذتبخش‌ باشد. اگر چنین فیلمی هم ساخته شود، معمولا از نظر ارزش سینمایی متوسط است. از طرفی از بین تمام فیلم‌هایی که در کمپانی‌های سراسر دنیا ساخته می‌شود، تعداد کمی شاهکار محسوب می‌شوند‌ و چنانچه یکی از آنها دل همه اعضای خانواده از کودک تا کهنسال را به دست آورد، نمی‌توان از خیر آن گذشت. در اینجا فیلم‌های شاهکاری را به شما معرفی می‌کنیم، که برای گروه‌های سنی مختلف مناسب است و با سلیقه‌های متفاوت جامعه به راحتی جور می‌شود. پس دفعه بعدی که با اعضای خانواده کنار هم جمع شدید، می‌توانید با خیال راحت یکی از فیلم‌های زیر را تماشا کنید.

تا یاد داریم جادوگرها در سینما در حال هنرنمایی بوده‌اند. از هری پاتر تا دکتر استرنج، مخاطبان هرگز فرصت تماشای اسرار جادویی را، آن هم روی پرده بزرگ سینما از دست نمی‌دهند. شاید این قدرت غیرمعمول جادوگران مرد و ساحره‌های زن است، که مخاطبان را جذب می‌کند. نوعی واقعیت‌گریزی که به ما اجازه می‌دهد، خودمان را با عصای جادویی در دست تصور کنیم، که در حال محافظت از هاگوارتز (مدرسه شبانه‌روزی جادوگری هری پاتر) در برابر یک شرور هستیم. شاید هم حکمتی که جادوگرها از آن برخوردارند، ما را جذب می‌کند. درایت بی‌حد‌ومرز شخصیت‌های جادویی مانند «گندالف»، که رفتار اصیلش در کنار قدرت خارق‌العاده‌ای که دارد، تأثیری غیرقابل توضیح داشته و هر بیننده‌ای را جذب می‌کند. در هر صورت، از زمانی که در قصه «جادوگر شهر اوز»، «جادوگر خبیث غرب» سعی کرد «دوروتی» را بکشد، هر زمان که جادوی واقعی برای تماشا وجود داشته‌باشد، همه ما به صفحه نمایش میخکوب می‌شویم.

بیشتر خانه‌هایی که در فیلم‌ها می‌بینیم، صرفا محلی برای پرداخت صحنه است. اما خانه‌هایی هم وجود دارد، که به معنای واقعی کلمه زندگی در آنها جریان دارد. از طرفی ساختمان‌ها و خانه‌ها به اندازه‌ای در فیلم‌ها دیده می‌شود، که شخصیت‌ها اجازه می‌دهند. اما آنها بیشتر از فقط یک لوکیشن و محیطی برای کنش بازیگران محسوب می‌شوند. خانه‌ها می‌توانند پیشینه داستان و شخصیت‌‌ها را زندگی ببخشند و حتی به خودی خود در نمایش نقش موثر داشته‌باشند.

در سال 1961 نویسنده بزرگ «جوزف هلر»، در رمان مهم خود «تبصره 22» موضوع پارانویا را در یک جمله عجیب خلاصه می‌کند: «اینکه شما پارانوئید نیستید، به این معنی نیست که پارانوئیدها شما را دنبال نمی‌کنند». پارانویید مانیفست عدم اطمینان است. وقتی شک به همسایه، همکار و هر فردی در زندگی یا حتی برداشت ما از حقیقت در ذهن ریشه می‌دواند، واقعیت لحظه به لحظه مبهم‌تر و گاهی حتی خطرناک می‌شود. این بدبینی پنهان می‌تواند ترسناک و خفقان‌آور باشد. اما اگر یک هنرمند باهوش و خبره از این فضا به درستی استفاده کند، جذاب‌ترین و هیجان‌انگیزترین آثار خلق می‌شود. جای تعجب نیست، که فقط تعداد کمی از فیلمسازان توانسته‌اند، در بستر این سوژه روان‌شناختی فیلم‌های باارزش بسازند.

روایت جریان زندگی خانواده‌های نابهنجار همیشه سوژه طلایی در سینما است. درامی که بر پایه درگیری‌های خانوادگی شکل می‌گیرد، تقریبا برای هر کسی قابل درک است و پرداخت سینمایی آن به خوبی با تماشاگر ارتباط برقرار می‌کند. تنش، تروما و پیچیدگی‌های روابط بین اعضای خانواده می‌تواند هزاران قصه خلق کند، که هیچکدام از آنها حتی شبیه به هم نیستند. در طول تاریخ سینما، فیلم‌های زیادی ساخته شده‌‌است، که به ماموریت غیرممکن حل اختلافات ریشه‌ای، در جریان خانواده نگاه می‌کنند. در این فیلم‌ها اغلب دعواهای بین فرزندان و والدینشان به تصویر کشیده شده و موضوعاتی مانند حسادت، حسرت، کینه‌ورزی و تبعیض موشکافی می‌شود.

سه‌گانه ارباب حلقه‌ها (Lord of the Rings) از بسیاری جهات یک اثر هنری کامل محسوب می‌شود و تأثیری همیشگی بر فرهنگ سینما داشته‌است. شاید باورش برایتان سخت باشد، اما 20 سال از انتشار ارباب حلقه‌ها: یاران حلقه می‌گذرد. آن زمان علاقمندان چنان هیجانی برای تماشای این فیلم از خود نشان می‌دادند، که سالن‌های سینما به سرعت پر می‌شد.درواقع طرفداران مشتاق بودند، زندگی بخشیدن به شخصیت‌های کتاب موردعلاقه‌شان را تماشا کنند. طرفداران سینما به ندرت تا دو دهه بعد از تماشای یک فیلم، علاقمند به آن باقی می‌مانند. اما مجموعه فیلم‌های «ارباب حلقه‌ها» اگر محبوبیت بیشتری به دست نیاورده‌باشد، حداقل به اندازه زمان اولین اکران خود محبوب است. بدون شک تعداد کمی فرنچایز وجود دارد، که مانند آثار پیتر جکسون محبوبیت ماندگار داشته‌باشد.