دارکترینهای غرب وحشی
بعضی از خشنترین فیلمها، سراغ هراسهایی میروند که در لایههای زیرین جامعه پنهان شدهاند. وسترنهای تاریک اما یک قدم جلوتر میروند؛ این فیلمها سطح روایتهای سادهسازیشده تاریخ را کنار میزنند و درست به دل اسطورههایی میزنند که یک کشور روی آن بنا شده است. نتیجه، مواجهه با نقصهایی است که در بنمایه همان اسطورهها وجود دارد؛ نقصهایی که وقتی دیده شوند، دیگر نمیشود از کنارشان گذشت.
حقیقت این است که تاریکی همیشه در دل ژانر وسترن حضور داشته. نمونههای اولیه، خشونت و بیرحمی مرزها را پاکسازی و سفیدنمایی کردند؛ امروز که به عقب نگاه میکنیم، این کار حداقل نگرانکننده است و در بدترین حالت، رگهای از تراژدی دارد، چون رنج کسانی را که شمایل کابویهای تمیز و بینقص نبودند، کمرنگ کرد. دیر یا زود این واقعیت باید رو میشد. این ژانر، نمیتوانست تا ابد روی دوگانه ساده کلاهسفید و کلاهسیاه دوام بیاورد. حتی در عصر طلایی وسترن هم نشانههایی از نگاه نو دیده میشود؛ فیلمهایی مثل The Furies محصول 1950 و The Searchers محصول 1956، که هالهای از تلخی را به غرب وحشی اضافه کردند؛ تلخیای که در آن دوران معمول نبود.