دنیای نسل بتا دنیای پر از فناوری، ارتباطات جهانی و آگاهیهای اجتماعی و محیطی است. این نسل با ابزارهای دیجیتال و فناوریهای پیشرفته به دنیا میآید و دنیای آنها به شدت از تحولات تکنولوژیکی و تغییرات اجتماعی تأثیر میپذیرد.
جوان آنلاین: آغاز سال ۲۰۲۵، پایان نسل آلفا را رقم زد و حالا نوبتبه نسل جدید رسیدهاست؛ نسل بتا، نسلی که از یکم ژانویهی ۲۰۲۵ (دوازدهم دی ۱۴۰۳) تا ۱۴ سال دیگر متولد میشوند؛ آنهایی که در بازه زمانی ۲۰۲۵ تا ۲۰۳۹ به دنیا میآیند و پیشبینی میشود تا سال ۲۰۳۵ حدود ۱۶ درصد از جمعیت جهانی را تشکیل دهند. نسل بتا فرزندان نسل میلینیوم (هزاره) و نسل بزرگتر زد هستند و به نوعی ادامهدهنده مسیر آنها محسوب میشوند. یکی از ویژگیهای بارز نسل بتا این است که دنیای دیجیتال و فیزیکی برای آنها به طور کامل ادغام میشود. هر چند نسل آلفا شاهد پیشرفتهای چشمگیر تکنولوژی هوشمند و هوش مصنوعی بود، اما نسل بتا در دورانی زندگی خواهد کرد که این فناوریها به طور عمیق و گستردهای در تمامی جنبههای زندگی روزمره (از آموزش و محیط کار گرفته تا خدمات بهداشتی و سرگرمی) نفوذ میکند. به عبارت دیگر، نسل بتا نهتنها با تکنولوژیهای نوین آشنا میشود که آنها را جزئی جداییناپذیر از زندگی خود میداند. این تغییرات میتواند تأثیرات عمیقی روی نحوه یادگیری، کار کردن و تعاملات اجتماعی آنها داشته باشد؛ یعنی هم میتواند چالش باشد و هم فرصت، اما چطور میتوانیم به شناخت بهتری از این نسل برسیم و چگونه باید شرایط را برای آنها مهیا کنیم تا از فرصتهای این تحولات بهره ببریم. در این رابطه «جوان» با محمدرضا قاسمی، دبیر ستاد راهبری فناوریهای هوشمند حوزههای علمیه گفتوگو کردهاست.
بدون شک فناوریهای نوین در تحولات اجتماعی و فرهنگی و همچنین سبک زندگی افراد، نقش پررنگی ایفا میکند، تحولاتی که با سرعت رخ میدهد و باید نسبت به آن هوشیار باشیم. به نظر شما چه نوع تغییراتی در زندگی نسل جدید، خانوادهها و همچنین جامعه ایجاد میشود؟
انسان در جامعه متولد میشود. از لحظهای که چشم باز میکند، پدر، مادر و شاید برادر و خواهری را در کنار خود میبیند، اقوام و آشنایانی که درگیر شناخت و درک رفتار و گفتار آنها میشود. این نخستین جامعهای است که کودک با آن مواجه است. او تلاش میکند با این محیط سازگار شود؛ گویش و زبان آن را فرا گرفته و رفتار خود را بر همان سبک و سیاق نظم دهد، تا پذیرفته شود و مورد تشویق قرار گیرد.
همانطور که روابط اجتماعی ساختار شخصیت انسان را در دوران کودکی شکل میدهند، هر تحولی در این روابط میتواند بر سبک زندگی او اثر بگذارد، مانند هنر که از اولین شکل پدیدار شدن خود، تا آخرین نوع، توانسته روابط انسانی را توسعه و گسترش دهد. تا پیش از پیدایش هنر تصویرگری، کودک تنها پدر و مادر و حداکثر بخش کوچکی از افراد جامعه را میدید، اما رواج این هنر و همچنین تمامی اشکال هنرهای تجسمی، این دیوارها را شکست. اکنون کودک فراتر از خانواده، تصاویر انسانهای دیگر یا موقعیتهایی متفاوت را هم مشاهده میکند. روشن است که این گسترش دیداری، بر تصورات او نیز اثر میگذارد.