سینماگران این حق را به خود می دهند که به هرجا سرک بکشند و امور هر قشر و صنفی را به حق یا ناحق مورد نقد قرار بدهند اما اگر یکی از خودشان قصد پرده برداری از برخی مناسبات آلوده درون گروهی را کند گویی که گناهی نابخشوده مرتکب شده است. این دوگانگی در رفتار و منش عمده اهالی سینما خود بیش از هر چیز قابل نقد است.
سوره سینما – چند ماه قبل و به بهانه حضور محمدرضا شریفی نیا در برنامه شهر فرنگ و حاشیه های پس از آن در مطلبی سوال پرسیدیم که “چرا سینما اجازه انتقاد از هر صنفی را دارد جز خود سینماگران؟” و باب بحثی را گشودیم در مورد وضعیت انتقاد از خود در سینما و در بین سینماگران ایرانی. حالا اما تواتر این بحث در محافل و رسانه های سینمایی بیشتر شده است و پس از پرداخت به این موضوع در برنامه شب گذشته هفت بازخوانی مطلب چند ماه قبل “سوره سینما” که حالا دوباره در حال تکرار شدن است خالی از لطف نیست:
جواد محرمی: در هفته های گذشته حضور محمدرضا شریفی نیا در برنامه ای تلویزیونی و انتقاد از برخی پشت پرده های سینما برای چند روز به حاشیه هایی تکراری در سینما دامن زد و تبدیل شد به یکی از مهمترین خبرهای سینمای کشور، اما حالا با گذشتن از آن حواشی می توان بصورت جدی تر به این موضوع؛ «واکنش منفی جامعه سینمایی نسبت به هر انتقاد درون صنفی » پرداخت و چرایی آن را مورد پرسش قرار داد.