سینماپرس: فیلم سینمایی «آبستن» یک «سکانس پلان طولانی» است که منجر به تولید یک اثر منسجم و سینمایی متفاوت نشده است؛ بلکه مخاطب خود را با یک «تله تئاتر» ضعیف مواجه میسازد.
فاطمه سادات ناظمی/ فیلم سینمایی «آبستن» یک «سکانس پلان طولانی» و البته فاقد رویکردی دراماتیک و زبان داستانگویی استاندارد سینمایی است. اثری که وجه کیفی فیلمبرداری و استفاده از تکنیک سکانس -پلان هرچند ممکن است مورد توجه واقع شود ولی منجر به تولید یک اثر منسجم و سینمایی متفاوت نشده است؛ بلکه مخاطب خود را با یک «تله تئاتر» ضعیف مواجه میسازد. اثری که میتوان آن را در فهرست آثار ضعیف و فیلمهای پراکنده و آشفته این دوره از «جشنواره ملی فیلم فجر» مورد دستهبندی قرار داد. اثری به وضوح ناتوان در خلق داستان است و سعی دارد تا خود را در «ژانر فلاکت» تعریف سازد و از این جهت کاراکترهای خود را با فهرستی بلندبالا از سیاهی و بدبختی اجتماعی ترسیم مینماید و این در حالی است که اصرار اثر برای سیاسی شدن و مواجهه با حاکمیت موجب شده تا حقنه این فهرست در صورت وضعیت این کاراکترها، ایشان را به صورتی کاریکاتوری جلوه دهد. اثری که بر خلاف «قوانین جشنواره فیلم فجر» نخستین نمایش خود را در جشنوارههای خارجی انجام داده و پس از یک دوره جهانگردی و حضور در چند جشنواره بینالمللی، حالا در «چهل و سومین جشنواره ملی فیلم فجر» مورد پذیرش قرار گرفته است. خلاف قانونی که میتوانست با تدبیر دبیر جشنواره و نمایش این اثر در «بخش خارج از مسابقه» یا همان «بخش نمایشهای ویژه» صورت نپذیرد؛ اما متولیان برگزاری این دوره از جشنواره ترجیح دادند تا این عملکرد را توجیه نموده و مدعی شوند که «جشنواره فیلم فجر» اساسا یک «جشنواره ملی» است و این قواعد به آن تعلق نمیگیرد!