پیش درآمد
خبرِ درگذشتِ خسرو آوازِ ایران گرچه به خودیِ خود خبری کوتاه و تأثر برانگیز است، اما در ابعادِ فرهنگی جامعه خبرِ جانکاه و کمر شکنی است؛ بهطوری که تاثیراتِ آن در احوالاتِ هنرِ ایران به مرور بر هنردوستان و علاقه مندانِ موسیقی سنتی ایران فائق میآید و بد بر احوالِ هنرِ سرزمینی که چُنین ثمره ارزشمندی را به آغوشِ خاک میسپارد تا نسلی طویل و علاقه مند در اندوه او به سوگ بنشینند و ردای عزا بر تن کنند. چه خوش گفت سهراب سپهری: مرگ گاهی ریحان میچیند.
اما خوشتر تهمورس پورناظری در گفت و گویی اذعان کرد: منتظریم روزِ خاک سپاری شجریان، عزای عمومی اعلام شود و نگارنده نیز معتقد است روزِ میلادِ این هنرمندِ توانا باید در تقویمِ فرهنگی این سرزمین روزِ «موسیقی ایرانی» نامگذاری شود؛ چرا که خدماتِ بیشمارِ او شایسته چنین تقدیر و پاسداشتی است و تمامِ این خوشگویی ها بسته به میزانِ تلاش و همت مدیران فرهنگی دارد تا با پیگیریها و تلاشهایشان این مهم و خواسته اهلِ دل را به سرانجام برسانند؛ بلکه پاسخِ مهری باشد به مهرورزی همیشگی شجریان.