لیلی گلستان به معرفی نیازی ندارد اگرچه سخنگفتن درباره او نیز در این نوشتار نمیگنجد. همین بس که نام او برای هر صاحبهنر و صاحبسخنی، نامی است سنگین و سرشار از گفتنیهای بسیار… . اما در این مجال همینقدر کافی است که بگوییم لیلی گلستان نویسنده، مترجم و گالریداری است که طراحی پارچه را در مدرسه هنرهای تزیینی پاریس، ادبیات فرانسه و تاریخ هنر جهان را در کلاسهای آزاد دانشگاه سوربن فراگرفت و نه فقط او بلکه حضور خانوادهاش نیز در تاریخ، ادبیات و هنر ایران حضوری مثالزدنی و غیرقابلانکار است تا آنجاکه لیلی گلستان درباره خانه پدری خود در محله دروس تهران مینویسد:
«بعدها آن خانه به مرکز فرهنگیهنری تهران تبدیل شد. همه نقاشها، نویسندهها و شعرا جمعهها خانه ما بودند. جلال آلاحمد، صادق چوبک، پرویز داریوش، اخوان ثالث، بعدها یدالله رؤیایی، فرخ غفاری، جلال مقدم، سیمین دانشور و گاهی جوانترها مــثل بهرام بیضــایی، مـــحمدعـــلی سپانلو یا احمدرضا احمدی. من هم تماشاگر یک تئاتر بزرگ بودم.» اما یکی از جنبههای روشن زندگانی لیلی گلستان تأسیس و اداره گالری او با نام گالری گلستان است که سالهاست یکی از شناختهشدهترین گالریهای تهران بهشمار میرود و همواره تلاش کرده است تا در کنار ایجاد سهولت در خریداری آثار هنری و شناسایی استعدادهای جوان گامهای مؤثری برای گسترش امکانات و شیوههای معرفی آثار هنری بردارد که برگزاری نمایشگاههای آنلاین در شرایط کرونا یکی از اقدامات آن است. آنچه میخوانید صحبتهای لیلی گلستان درباره راههای موفقیت در گالریداری است.