روانشناسی رشد هشدار میدهد: سموم خاموشِ خانه، کودکان را به «رادارهای دائمالاضطراب» تبدیل میکنند. کودکانِ بیشمراقب، محصولِ دعواهای پر سرصدا نیستند؛ آنها قربانی قهرها، کنایهها و سکوتهای سنگین والدین هستند.
مهسا زحمتکش
شنبه ۳۰ خرداد ۱۴۰۵ – ۱۸:۲۲
برخلاف تصور عموم، این حساسیت افراطی همیشه حاصل دعواهای پر سرصدا یا خشونتهای فیزیکی عریان نیست؛ بلکه اغلب، محصول «سموم خاموش» در محیط خانه است. تنشهای ریز، پنهان و زیرپوستی مثل قهرهای طولانی، سکوتهای سنگین و خشمهای فروخورده والدین، اتمسفری سرشار از ابهام اضطرابآور خلق میکند. کودک در این فضای مهآلود، چون نمیتواند علت واقعی ماجرا را درک کند، دچار این توهم میشود که «من مقصرم» یا «وظیفه من است که اوضاع را خوب کنم».