به گزارش مجله خبری نگار، سوم شهریورماه سال ۱۳۲۰، نیروهای متفقین با زیر پا گذاشتن تمامیت ارضی ایران، از شمال و جنوب وارد کشور شدند. ارتشی که رضاشاه مدعی بود در ردیف بهترین ارتشهای دنیاست، با ظرفیت حدود ۱۲۰ هزار سرباز و برخورداری از نیروهای سهگانه زمینی، هوایی و دریایی، نتوانست هیچ موفقیتی در دفاع از مرزها داشتهباشد. طولی نکشید که معدود مقاومتهای خودجوش برخی افسران و سربازان وطنپرست در هم شکست و تهران زیر چکمه اجنبی لرزید. رضاشاه ساعاتی قبل از رسیدن نیروهای شوروی، از پایتخت گریخت. او میترسید که به دست بلشویکها اسیر شود. با این حال، انگلیسیها هم چندان نسبت به وضعیت قزاق پیر، متعهد نبودند. او بعد از آنکه در اصفهان همه مایملک خود را در عوض یک سیر نبات، به پسرش محمدرضا هبه کرد، به سرعت راهی بندرعباس شد و از آنجا، ابتدا به سواحل هند و سپس، به جزیره موریس انتقال یافت. این سفر دریایی، آغازی بر پایان عمر پهلوی اول بود.