یکی از پدیدههایی که با آن روبهروییم کثرت سخنان مسئولان و مدیران است. این کثرت شامل سخنان طولانی و رنجآورتر از آن، تکراری است. سخنرانیهای اکثر مسئولان کشور فاقد حرف جدید و تازه بوده و در بیشتر موارد، تکرار حرفهای کلی و کلیشهای وقت سخنرانان را پر میکند. افراد حرفهای میتوانند باکمی دقت تشخیص دهند که سخنران حرف خاصی برای گفتن ندارد و فقط در رودربایستی قرارگرفته که سخن بگوید یا برای زینت مجلس دعوتشده و سخنانش جنبه زینتی دارد.
آنچه باعث نگاشتن این متن شد، نکتهای در خاطرات روزانه مرحوم هاشمی رفسنجانی بود. ایشان در خاطرات روز 11 مرداد 75 با اشاره به حضور در کنفرانس وحدت اسلامی ضمن اشاره به اینکه در هنگام سخنرانی دو تن از اعضای هیئترئیسه کنفرانس در حال چرت زدن بودند، اشاره میکند که مرحوم واعظ زاده خراسانی گفته است که تصمیم دارند سخنرانیهای مرحوم هاشمی در این کنفرانس را در کتابی به چاپ برسانند، هاشمی رفسنجانی در اینجا مینویسد: «به نظر میرسد اکثر مطالب تکراری و کم محتوا خواهد بود؛ چراکه سخنرانیهای من خطابی و تشریفاتی بوده است!«