گروه اقتصادی: در دهه های گذشته، تعریف منابع برای درآمد پایدار شهري، یکی از مسائل عمده ای بوده که ردپای آن در دعواهای زرگری میان دولت و شهرداری وجود داشته است.
به گزارش بولتن نیوز، برخی کارشناسان معتقدند که شهرداری اگر منابع مالی مستقلی در اختیار داشت، مسائلی چون حمل ونقل عمومی شهری یا توسعه خطوط مترو با مشکل مواجه نمی شد؛ اما تنها منبع درآمدی شهرداری در سالهای گذشته تنها از مسیر تراکم فروشی و عوارض بدست آمده است.
با این حال در سالهای گذشته به دلیل رکود در ساخت و ساز، فروش تراکم در شهرها کاهش یافته و در نتیجه بسیاری از پروژه های عمرانی با کندی مواجه شده است.
منابع مالی یکی از تنگناهای شهرداری هاست. موضوعی که سبب شده اغلب شهروندان از عملکرد شهرداری ها ناراضی باشند.
در سال 62 برای اولین بار وزارت کشور لایحه خودکفایی شهرداری را تهیه و آن را به مجلس ارایه کرد. این لایحه البته هیچگاه به تصویب مجلس نرسید، اما در عمل دولت از آن پس رفته رفته سهم خود در پرداخت به شهرداری را کاهش داد.
نسبت کمک و حمایت مالی دولت از شهرداری در سالهای پیش از ارایه چنین طرحی تا مرز 65 درصد می رسید، اما به تدریج این رقم به ده درصد کاهش یافت.
این در حالی است که در همه جای دنیا دولتها دست کم 30 تا 35 درصد از هزینه های عمومی شهرداری ها را تامین می کنند، اما در ایران این رقم بین ده تا بیست درصد متغیر است.
فروش تراکم و تعریف کاربری از جمله روش هایی است که طی سالهای گذشته براي حل مشكل مالی و تامین منابع مالی شهرداری از آن استفاده شده است.
