پیشرفت روز‏افزون دانش و فناوری و جریان گسترده اطلاعات، سازمان‏های امروزی را نیازمند آموزش مهارت‏هایی نموده است که با کمک آنها بتوانند همگام با توسعه علم و فناوری به پیش بروند. هدف پرورش انسان‏هایی است که بتوانند با تفكری خلاق، با مشکلات روبرو شده و به حل آنها بپردازند، به گونه‏ای که افراد بتوانند به خوبی با یکدیگر ارتباط برقرار کرده و با بهره‏گیری از دانش جمعی و تولید افکار نو، مشکلات را از میان بردارند. رشد فزاینده اطلاعات سبب شده اسكته پی خواهیم برد كه ما از لحاظ اندیشه، حتی اندیشه‏های خوب و مفید، كمبودی نداریم بلكه چیزی كه كمبود آن احساس می‏شود تمایل و اشتیاق مدیران به قبول اندیشه‏های نو است. در واقع مدیران باید بجای تولیدات و روش‏های جدید، طالب اندیشه‏های جدید باشند، زیرا در تحلیل نهایی، تولیدات و روش‏ها صرفاً وسایلی هستند كه از طریق آنها اندیشه‏ها كاربرد می‏یابند. بنابراین می‏توان گفت، مدیریت سازمان‏ها با عدم قبول ریسك طرح‏های نو و اقدامات تازه، در حقیقت با ریسك بزرگتری كه همانا غافلگیری در مقابل اتفاقات جدید است مواجه خواهند شد.

امروزه مهمترین وظیفه رهبران و مدیران ارشد سازمان‏ها عبارتست از شناخت افراد خلاق و مبتكر در درون سازمان و همچنین جذب افراد خلاق از بیرون سازمان و حفظ و نگهداری و ایجاد انگیزه در آنها از طریق ایجاد بستر لازم و مناسب.

در شرایط كنونی، سازمان‏های موفق و نوآور به كارآمد بودن اصول مدیریت “برنامه‏ریزی، سازماندهی، كنترل و مانند آنها” به دیده شك و تردید می‏نگرند و معتقدند كه برای خلاقیت، رهبری صنعت و شكست قواعد بازی رقابت به كاركنانی خلاق و كارآفرین نیاز دارند كه بدانند در هر زمان از كدام پنجره ذهن خود به مسائل نگاه كنند و قادر باشند مسائل را برای هر لحظه از زاویه جدید بنگرند.