داروهای جدید کاهش وزن فقط معادلات پزشکی را تغییر ندادهاند؛ آنها بهتدریج بر عادتهای غذایی، صنعت غذا، اقتصاد و حتی نگاه جامعه به بدن اثر میگذارند. در این گزارش بررسی میکنیم که اوزمپیک، ویگووی، مونجارو و داروهای مشابه چگونه از یک درمان پزشکی به پدیدهای گسترده با پیامدهای اقتصادی و فرهنگی تبدیل شدهاند.
مریم مرادیان
اوزمپیک و ویگووی هر دو حاوی سماگلوتاید هستند و با فعال کردن گیرنده هورمون «GLP-۱» بر قند خون و اشتها اثر میگذارند. مونجارو حاوی تیرزپاتاید است که علاوه بر GLP-۱، گیرنده هورمون «GIP» را نیز فعال میکند. بنابراین، از نظر علمی بهتر است این داروها را در گروه گستردهتر داروهای مبتنی بر هورمونهای رودهای قرار دهیم. آنچه این داروها را مهم کرده، فقط کاهش وزن نیست. در پژوهشهای بزرگ، برخی از آنها علاوه بر کاهش وزن، آثار مثبتی بر سلامت قلب و سوختوساز نیز نشان دادهاند. برای نمونه، در یک مطالعه بزرگ، سماگلوتاید خطر برخی عوارض مهم قلبیعروقی را در افراد دارای اضافهوزن یا چاقی و بیماری قلبی کاهش داد. به همین دلیل، ماجرا دیگر فقط درباره «داروی لاغری» نیست؛ بلکه به موضوعی در مرز پزشکی، اقتصاد و فرهنگ تبدیل شده است.