به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، بررسی آیات، روایات و حکایات حاکی از سنت حضرات معصومین، نشان میدهد که راهبرد اسلام در این زمینه، نه «اجبار» بلکه «اقناع» و نه «تحمیل» بلکه «تکریم» است. در این گزارش به واکاوی شیوههای دعوت کودکان به نماز با تکیه بر مستندات دینی میپردازیم.
۱. عملی، دعوت کنید
مهمترین اصل در روانشناسی تربیت دینی، «مشاهده» است. کودکان بیش از آنکه به آنچه میگوییم گوش دهند، به آنچه انجام میدهیم نگاه میکنند؛ در روایات میخوانیم: «کُونُوا دُعَاةً لِلنَّاسِ بِغَیْرِ أَلْسِنَتِکُمْ» (مردم را با غیر زبانهایتان دعوت کنید).
اگر والدین هنگام پخش اذان، با اشتیاق و چهرهای بشاش به سمت سجاده بروند، کودک پیام «لذت» را دریافت میکند. اما اگر نماز برای والدین تکلیفی سنگین باشد که با بیحوصلگی و در آخرین لحظات ادا میشود، یا اگر هنگام نماز با عصبانیت بر سر کودک فریاد بزنند که «ساکت باش دارم نماز میخوانم»، کودک ناخودآگاه نماز را مانعی برای شاید متفاوت باشد.
بذر را بکارید، خدا میرویاند
در نهایت، باید پذیرفت که والدین «باغبان» هستند، نه «صنعتگر». باغبان بذر را میکارد، آبیاری میکند، علفهای هرز را میزند و نور را تنظیم میکند، اما رشد گیاه دست خداست. وظیفه ما بسترسازی، الگوسازی و محبت است. استفاده از زور، تحقیر و مقایسه کودک با دیگران، تنها ریشه دینداری را میخشکاند.
ترغیب به نماز، یک فرآیند تدریجی است. اگر توانستیم تصویر خدا را در ذهن کودک، تصویری مهربان، پذیرا و دوستداشتنی ترسیم کنیم، کودک خودبهخود به سمت سخن گفتن با این محبوب (نماز) کشیده خواهد شد. همانطور که در ادعیه میخوانیم، کلید قفل دلها دست خداست؛ پس در کنار تمام تلاشهای تربیتی، از دعا برای عاقبتبخیری و نورانیت قلب فرزندان، غافل نشویم.
منبع:تبیان