تارا اس. پریس1، دانشیار روانپزشکی و علوم زیسترفتاری در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس، میگوید: «یاد بگیرید که در مقابل این میل ایستادگی کنید.» روانپزشکان جویدن ناخن را در کنار اختلالهایی نظیر کندن مو و کندن پوست، یک «رفتار تکرارشونده» میدانند که «بر بدن متمرکز است.» جویدن ناخن معمولاً در کودکی و نوجوانی آغاز میشود و پژوهشگران تخمین میزنند که نسبت آمریکاییهایی که از نوع مزمن این اختلال رنج میبرند حتی تا 30 درصد هم برسد.
این اختلال که اغلب نوعی رفتار خودتسکینگر یا خودآرامبخش است، میتواند بهمرورزمان عملکرد سیستم پاداش مغز را با اختلال مواجه کند. اینکه گهگاه برای مدت اندکی این کار را انجام بدهید، احتمالاً چندان موضوع نگرانکنندهای نیست؛ اما اگر آنقدر به جویدن ادامه میدهید که به خودتان آسیب میزنید، بهعبارتدیگر اگر ناخنهایتان خونی هستند یا عفونت کردهاند و اگر جویدن ناخن تمرکزتان را بر هم میزند یا مایه خجالت و شرمساری شماست، آنوقت باید بدانید که لازم است از یک متخصص کمک بگیرید.
