تمرکز سیاستگذاریها بیشتر بر تولید مسکن بوده و به مسائل کیفی مانند زیرساختها، خدمات شهری، و محیط زندگی کمتر توجه شده است.
افزایش شهرنشینی در ایران طی چند دهۀ گذشته منجر به رشد سریع جمعیت شهری و افزایش تقاضای مسکن و قیمت آن شده است. این رشد اغلب بدون برنامهریزی مناسب اتفاق افتاده است.