در آستانه ۱۲ تیر، روز ملی نساجی، پوشاک و خیاط، نشریه «بازارکار» در نشستی تخصصی با حضور چیا جبری (مدیرعامل مؤسسه توسعه مد و پوشاک چیامد)، سارا نوروزی (مدرس دانشگاه) و ساره خلج (کارآفرین و فعال حوزه پوشاک)، به بررسی یکی از ریشه‌ای‌ترین مسائل این صنعت، یعنی «شکاف عمیق میان آموزش آکادمیک و واقعیت‌های بازار کار» پرداخت.

این نشست که در مرکز «ستفا» برگزار شد، کوشید تصویری واقعیتر از صنعت مد در ایران ارائه دهد؛ صنعتی که برخلاف ظاهر پرزرق وبرق و تصویر فانتزی رایج در شبکه‌های اجتماعی، در عمل با مسائل پیچیدهای، چون ضعف ساختار آموزشی، نبود پیوند مؤثر با صنعت، مدرک گرایی، کمبود مهارت‌های کاربردی، فقدان داده‌های پژوهشی و ناهماهنگی میان طراح و تولیدکننده دست به گریبان جمعبندی سخنان کارشناسان حاضر در این میزگرد نشان میدهدرمیآید، یک پیام روشن است: صنعت مد و پوشاک در ایران برای بقا و رشد، ناگزیر است مهارت را بر مدرک مقدم بداند. مشکل اصلی این حوزه، صرفاً کمبود دانش نظری یا فقدان استعداد نیست؛ بلکه نبود ساختاری است که آموزش، تجربه، بازار، پژوهش و صنعت را بهصورت نظاممند به یکدیگر متصل کند.

طراحی لباس، برخلاف تصویر پرزرقوبرق فضای مجازی، حرف‌های سخت، پرزحمت و چندلایه است؛ حرف‌های که هم هنر میطلبد، هم شناخت بازار، هم توان تولید، هم صبر، و هم انضباط حرفهای. تمرکز صرف بر جنبه هنری، بدون فهم اقتصاد و صنعت، به شکست میانجامد؛ همانطور که نگاه صرفاً تجاری نیز میتواند هویت فرهنگی را قربانی کند. مسیر مطلوب، در ایجاد تعادلی پایدار میان هنر، صنعت و بازار نهفته است.

اگر دانشگاه‌ها به مهارتآموزی واقعی تن دهند، اگر کارورزی و ارتباط با صنعت جدی گرفته شود، اگر نقد تخصصی، پژوهش و داده به تصمیمسازی بازگردد، و اگر دانشجویان نیز بهجای اتکای صرف به مدرک، بر تخصص، تجربه و یادگیری مستمر تمرکز کنند، آنگاه میتوان امیدوار بود که مد ایرانی از وضعیت تقلیدی و پراکنده فعلی فاصله بگیرد و به صنعتی هویتمند، رقابتپذیر و اشتغالآفرین تبدیل شود.