تاریخ انتشار : ۱۴۰۵/۰۵/۰۷ ساعت ۰۹:۰۹
گروه علم و فناوری: انسانها در طول تاریخ، مردگان خود را به شیوههای گوناگونی به خاک سپرده و گرامی داشتهاند. یکی از سنتهایی که امروزه در بسیاری از نقاط جهان تقریباً از میان رفته، دفن اعضای خانواده در داخل خانه یا در کنار آن بود. اکنون پژوهشی که در نشریه American Antiquity منتشر شده نشان میدهد این رسم در گذشتههای دور بسیار رایجتر از آن چیزی بوده که باستانشناسان پیشتر تصور میکردند.
به گزارش ایسنا، فرادید نوشت:
باستانشناسان این شیوه را «تدفین مسکونی» مینامند. پژوهشگران در این مطالعه، دادههای باستانشناسی مربوط به محلهای تدفین را با گزارشهای مکتوب چند سده اخیر مقایسه کردند تا دریابند چرا برخی جوامع مردگان خود را در خانه دفن میکردند و چه عواملی باعث شد این سنت در بسیاری از نقاط جهان کنار گذاشته شود.
گروه پژوهشی به سرپرستی سابینا تسوتچک از موزه فیلد شیکاگو، دو مجموعه داده تازه تهیه کرد. نخستین مجموعه شامل اطلاعات ۶۰ جامعه از پایگاه eHRAF World Cultures بود که بر اساس گزارشهای مردمنگارانی تنظیم شده بود که طی چند قرن گذشته جوامع زنده را مطالعه کرده بودند. نتایج نشان داد تنها ۱۲ درصد از این جوامع رسم تدفین مسکونی را حفظ کرده بودند.
در مرحله بعد، پژوهشگران مجموعه داده دیگری را بررسی کردند که از ۴۹ محوطه باستانشناسی موجود در پایگاه eHRAFغییرات مذهبی و اجتماعی، به تدریج محل دفن را از فضای زندگی روزمره جدا کرد.
این یافتهها همچنین پرسشهای مهمی را درباره نحوه مقایسه جوامع امروزی با جوامع باستانی مطرح میکند. آیینهای تدفین در طول زمان دگرگون شدهاند و به همین دلیل، گزارشهای چند سده اخیر همیشه بازتاب دقیقی از شیوه زندگی انسانهای گذشته نیستند.
پژوهشگران تأکید میکنند که استعمار تنها عامل این تغییرات نبوده است. در برخی مناطق، سنتهای تدفین مدتها پیش از ورود قدرتهای استعماری دگرگون شده بودند و باورهای تازه و رسوم محلی نیز در تعیین محل دفن مردگان نقش مهمی ایفا کردند.
محل دفن مردگان اطلاعات ارزشمندی درباره ساختار خانواده، روابط اجتماعی و شیوه زندگی انسانها در اختیار باستانشناسان قرار میدهد. این پژوهش نشان میدهد که تدفین در خانه زمانی در بخش بزرگی از جهان امری رایج بوده و برای هزاران سال، بسیاری از خانوادهها ترجیح میدادند عزیزان از دسترفته خود را در نزدیکی محل زندگیشان به خاک بسپارند؛ به گونهای که سکونتگاهها، هم خانه زندگان بودند و هم جایگاه نیاکانشان.
به گزارش ایسنا، فرادید نوشت:
باستانشناسان این شیوه را «تدفین مسکونی» مینامند. پژوهشگران در این مطالعه، دادههای باستانشناسی مربوط به محلهای تدفین را با گزارشهای مکتوب چند سده اخیر مقایسه کردند تا دریابند چرا برخی جوامع مردگان خود را در خانه دفن میکردند و چه عواملی باعث شد این سنت در بسیاری از نقاط جهان کنار گذاشته شود.
گروه پژوهشی به سرپرستی سابینا تسوتچک از موزه فیلد شیکاگو، دو مجموعه داده تازه تهیه کرد. نخستین مجموعه شامل اطلاعات ۶۰ جامعه از پایگاه eHRAF World Cultures بود که بر اساس گزارشهای مردمنگارانی تنظیم شده بود که طی چند قرن گذشته جوامع زنده را مطالعه کرده بودند. نتایج نشان داد تنها ۱۲ درصد از این جوامع رسم تدفین مسکونی را حفظ کرده بودند.
در مرحله بعد، پژوهشگران مجموعه داده دیگری را بررسی کردند که از ۴۹ محوطه باستانشناسی موجود در پایگاه eHRAFغییرات مذهبی و اجتماعی، به تدریج محل دفن را از فضای زندگی روزمره جدا کرد.
این یافتهها همچنین پرسشهای مهمی را درباره نحوه مقایسه جوامع امروزی با جوامع باستانی مطرح میکند. آیینهای تدفین در طول زمان دگرگون شدهاند و به همین دلیل، گزارشهای چند سده اخیر همیشه بازتاب دقیقی از شیوه زندگی انسانهای گذشته نیستند.
پژوهشگران تأکید میکنند که استعمار تنها عامل این تغییرات نبوده است. در برخی مناطق، سنتهای تدفین مدتها پیش از ورود قدرتهای استعماری دگرگون شده بودند و باورهای تازه و رسوم محلی نیز در تعیین محل دفن مردگان نقش مهمی ایفا کردند.
محل دفن مردگان اطلاعات ارزشمندی درباره ساختار خانواده، روابط اجتماعی و شیوه زندگی انسانها در اختیار باستانشناسان قرار میدهد. این پژوهش نشان میدهد که تدفین در خانه زمانی در بخش بزرگی از جهان امری رایج بوده و برای هزاران سال، بسیاری از خانوادهها ترجیح میدادند عزیزان از دسترفته خود را در نزدیکی محل زندگیشان به خاک بسپارند؛ به گونهای که سکونتگاهها، هم خانه زندگان بودند و هم جایگاه نیاکانشان.