تاییدخواهی مداوم در کودکان، ریشه در یک اضطراب پنهان دارد؛ اعتیاد به تشویق و ما ناخواسته فرزندانمان را طوری بار آوردهایم که ارزش خود را نه در لذت مسیر، بلکه در «آفرین» های ما جستجو کنند.
مهسا زحمتکش
شنبه ۱۶ خرداد ۱۴۰۵ – ۰۹:۱۰
واقعیت این است که ما در دنیای امروز، بدون آنکه بدانیم، کودکانمان را به «مواد مخدر روانی» جدیدی معتاد کردهایم که نامش تشویق و تأیید بیرونی است. وقتی کودک کارش را به بهترین شکل انجام میدهد اما نمیتواند بدون کلام ما از آن لذت ببرد، یعنی قطبنمای درونی او خراب شده است. او یاد گرفته ارزش خودش را نه در کیفیت تجربه یا لذت نقاشی کشیدن، بلکه در مردمک چشمان ما و لحن صدای ما جستجو کند.